De wekelijkse wasbeurt

Op maandag 12 december 2005 geschreven door Jo Pinxt als gastschrijver van jeugdsentimentenOnze vaste wasbeurt was vrijdagavond. Tussen twee keukenstoelen geklemd van het type Vincent van Gogh stond een grote zinken teil. Deze werd half gevuld met warm water vanaf het kolenfornuis en half gevuld met regenwater uit de regenton. Het wassen gebeurde doelmatig en snel. Alle vijf achter elkaar, telkens aangevuld met een scheut warm water. Zodra het haren wassen was, ging het washandje voor je ogen, want die Palmolive shampoo van toen had een verwoestende uitwerking op je ogen. Een enkele keer werd er geplast in de teil, dan was je de pineut, want verversen was er niet bij. Wel kon je goed zien dat een ieder schoon werd, want keer op keer als de volgende aan de beurt was had zich weer een vetrandje gevormd.

Toen ik acht was en de behoefte aan privacy toenam, werd de mobiele wastafel verplaatst naar de stal achter ons huis. Gezeten tussen twee knorrende varkens links, het konijnenhok en de houten poepdoos rechts kon ik in alle rust relaxen van de aan- en afvliegende zwaluwen. Zomers had je alleen maar last van strontvliegen. In de winter kon ik echter niet meer ontdekken dat ik een jongetje was. Vanaf mijn elfde ga ik elke vrijdagavond met mijn oudere broers naar het mannenbadhuis om te douchen. Een hemelsgeschenk. Voor een kwartje 10 min warm en koud water op je hoofd en daarna 45 min fietsen. In het badhuis heb ik vele volksliedjes leren zingen tussen al die bassen en tenoren en ik nog even als sopraan. Maar de akoestiek was geweldig.

Advertenties