Koloniehuizen

Op donderdag 16 februari 2006 geschreven door Jo Pinxt als gastschrijver van jeugdsentimenten.slaapzaal_Bunde.jpgHet was bestemd voor bleekneusjes en gezinnen waarvan veelal de moeder tot rust moest komen.

In ons gezin was het een combinatie. Met mijn twee jongere broertjes ging ik na in 1953 voor 6 weken naar de bossen in te Zuid-Limburg. Het koloniehuis heette Huize Overbunde. Voor het eerst 6 weken van huis. Letterlijk werd ik al huilend de bus ingetrokken door een non met van die witte flappen om haar oren.

Nadat de busdeur gesloten was kreeg zij iets van een schreeuwende ekster. Wij als kinderen werden stil zwijgende musjes. Nee, het werd geen schoolreisje. Afdalend vanaf de kruisberg richting zag je rechts boven de dennenbomen het torentje van het “kasteel” uitsteken. In mijn fantasie het kasteel van een lieve Fee. Eenmaal aangekomen bleek het van Assepoester te zijn.

Alles in het gebouw was groot en kil. Een eetzaal met pannen waar je helemaal in kon verdwijnen. En dit net na Sinterklaas en de legende waar drie broertjes levend gekookt worden in een grote pan. Smakelijk eten was er niet bij. Stevige havermoutpap met klonten tijdens het ontbijt. Niet gegeten, dan stond die om 12 uur opgestijfd, met lepel erin, weer op je plek. In de slaapzaal, kroop ik angstig onder de dekens wachtend op het morgenlicht.

Stumpers waren de bedplassers. Openlijk werden zij voor schande gezet met vertoon van hun natte ondergoed. Het twee aan twee lopen op marsliedjes hoorde ook tot het ritueel. Ik trek mijn wandelschoenen aan en wandel overal, falderie, valdera de wereld is van mij. Vergeet het maar. Een paar hoge schoenen en een paar gympies hadden wij bij ons. Deze laatste werden ook gebruikt voor lijfstraffen. Menige tattoo heb ik tijdelijk op mijn billen gehad. En als de wereld van mij geweest zou zijn had ik al lang weer thuis gezeten.

Op vrijdagavond werden we door de ziekennon gecontroleerd op hoofdluis en andere ongerechtigheden. Stond je niet keurig in de rij dan bracht een venijnig kneepje in je bovenarm van haar daar verandering in. Behandeling daarvan was er niet bij. Avond aan avond keek ik tijdens het afroepen op mijn knieën uit naar een postkaartje van thuis. Een kwam er met Kerst.

Nooit heb ik in mijn leven zoveel heimwee gehad. Moeder moest beloven bij thuiskomst dit ons nooit meer aan te doen. Een jaar later gingen wij op herhaling.

Er bestaat een site over Overbunde. Zeker de moeite waard om te lezen. Mijn uitvoerig verhaal op deze log heb ik hier beknopt weergegeven.

Wel ben ik benieuwd hoe anderen het koloniehuis ervaren hebben. Ik denk hierbij aan , in , , , , .

Zelf heb ik vele jaren later in Nunspeet in het oude koloniehuis gewerkt als unithoofd. De koloniestatus was twee jaar voorbij maar de directrice toonde er nog alle kenmerken van.

Advertenties