Mijn eerste vuurwerk

Op woensdag 28 december 2005 geschreven door Jo Pinxt als gastschrijver van jeugdsentimentenOp de dag voor nieuwjaar mocht ik (6 jaar oud) voor 25 cent bij de plaatselijke smid een puntzakje carbid kopen. Vervolgens werd er in de schuur een leeg verfblik met deksel gezocht.
In de bodem van het blik sloeg ik met hamer en spijker er een gaatje in. Dat was voor het ontstekingsmeganisme. Vanaf 11 tot 18 uur op nieuwjaarsdag was de straat ons domein.

Het vuurwerk knutselde ik ter plekke in elkaar. Eerst een beetje carbid in het blik, daarna er flink op spugen, dekseltje er op en wachten totdat alles ging sissen. Voet op het dwarsligende blik zetten, lucifer aansteken en bij het gaatje aan de achterkant houden.
Met een oorverdovende knal vloog het dekseltje zo’n 20 a 30 meter naar voren. Wij hielden met de hele straat wedstrijdjes welke deksel het verste kwam. Toen ik (18) was pakte ik het samen met mijn vrienden groter aan. Een oude melkbus werd toen het projectiel, maar het principe bleef gelijk. Alleen nu ging er meer carbid in en het spugen gaf niet die gasontwikkeling die nodig was. Dus werd er ombeurten geplast in de melkbus. Ook het voetenwerk en het knallen op de weg kon niet meer.
Vanaf nu gebeurde dit bij de plaatselijke boer in een weiland. De melkbus werd stevig vast gezet tussen houten palen. Het lont werd nu ook met stok en een tod gedrenkt in petroleum aangestoken. Het deksel schoot met een oorverdovende knal zeker 100 meter weg, maar het weiland was lang genoeg.
En wij? Kijken naar al die meisjes die voor ons vuurwerk kwamen.

Advertenties