poepdoos-leeg1.jpg

Onze poepdoos is gebouwd van vurenhouten mijnplanken.

De deur, vervaardigd van het zelfde hout, waarvan het schuifslot eindigt in de bakstenen muur, geeft privacy voorzover de kieren tussen de planken dit toelaten.

In het midden van de doos zit een uitgezaagd gat. Dit kun je na de vrije val met houten deksel met handvat afdekken, zodat de geuren van de voorafgaande familieleden jouw neus bereiken.

Kijkend in het gat, en dat doe ik met regelmaat, zie ik een donkere bruine massa verweven met krantensnippers en een levendig organisme van witte wormen. Ja er zit leven in de brouwerij.

Onze poepdoos ligt achter ons huis in een stal waar twee knorrende varkens hun onderdak hebben, wachtend op de slacht in november en het voorjaar.

Licht is er niet. Met kaars ga je op verkenning, en je verblijft er van wege de kou of de stank niet langer dan noodzakelijk is.

Links van de doos zit een fikse spijker in de witgekalkte muur. Hierop geprikt de wekelijks gescheurde kranten van het Limburgs Dagblad of De Maas en Geleenbode om je billen af te vegen.

Nee soepel gaat dit niet, ik constateer dit met regelmaat in de gebreide onderbroekjes van tante Cato.

Gedierte is er volop in de omgeving van de poepdoos, oorwormen, pissebedden, spinnen, muizen en boerenzwaluwen die af en aan vliegen.

Rechts van de doos is de beerput, afgedekt met planken. Eens in de zes weken gaat vader “ tonnen”.

De planken worden er dan afgehaald en met een zinken emmer aan een steel schept hij het bruine goud over in twee zinken emmers, elk van 10 liter.

Vervolgens wordt de inhoud in de hof onder de rabarber of de verse voren geledigd. Die dag is het slecht toeven in onze hof.

Uiteindelijk doet de natuur zijn werk en eten wij op zondagmiddag heerlijke rabarber vlaai, gebakken door ons Moeke.

toilet1.jpg

De Toverdoos

De toverdoos komt in huis nadat vader, met hulp, bruine gresbuizen vanaf de Keutelbeek in de grond aan elkaar metselt. keutelbeek.jpg

Het laatste stukje gresbuis komt in de aangebouwde bijkeuken weer boven aarde. Hierop wordt een zwart rubberen ring geplaatst en vervolgens een wit geglazuurde pot van De Mosa uit Maastricht afgedekt met een zwart bakeliet deksel.

Op de vloer ligt geen cement meer maar grijze gemarmerde tegeltjes die tot halverwege de wanden doorlopen.

Aan de achterkant van de geglazuurde pot hangt op grote hoogte een gietijzeren stortbak met fabrieksnaam en jaartal er op.

Links hangt een ijzeren ketting met aan het uiteinde een houten garenklosje om na de boodschap aan te trekken.Vervolgens stort die waterval met geweld naar beneden en verdwijnt alles als sneeuw voor de zon.

Ook krantenpapier is niet meer nodig. Op de muur zit een crème wit houwertje van Brabantia waar een grijze rol papier op bevestigd is.

Ons toilet, zoals de w.c. nu heet heeft ook licht. Draai je aan de zwart bakelieten knop dan geeft het mat – wit bollampje je een kijk op datgene wat je de vorige dag verteerd hebt.

In de deur zit ook een draaiknop. Aan de buiten kant zie je op het plaatje rood of groen. Rood betekent bezet, groen vrije toegang.

Het in gebruiknemen van de toverdoos is een ceremonie op zich. Een voor een gaan alle twaalf gezinsleden op de zetel van De Mosa zitten.

En warempel, keer op keer vindt het waterwonder plaats.

Slechts een keer komt de zondvloed in de pot de omgekeerde kant uit.

Vader moet dan halverwege het kiezelpad de grond in om uit het zinkputje een verdwaalde dweil te halen.

Deze laatste heeft niet op de houder van Brabantia gezeten.

Advertenties