Langs het tuinpad van mijn vader loopt een waslijn van ruim dertig meter.  

waslijn.jpg

Op maandagochtend worden wekelijks de twee rieten wasmanden tot aan de nok gevuld met schoon wasgoed als een soort vlaggenparade opgehangen.  

Lakens, kussenslopen, gebreid ondergoed, flanellen pyjama’s, handdoeken, jaeger lange onderbroeken van vader en talloze kleine witte stoffen poppenluiertjes waarvan ik als acht jarig joch de oorsprong niet ken. 

Immers mijn jongste zus is de enige die nog met een pop speelt, maar zoveel luiertjes kan er bij mij niet in. 

Vragen naar de oorsprong van deze kleine luiers wordt door mijn moeder en drie oudere zussen angstvallig vermeden en mijn jongste zus vertelt dat ze voor haar pop er maar twee nodig heeft. 

Die laatste uitleg vind ik aannemelijk.

Ik maak me er ook niet druk over, zoveel hebben die doekjes niet om het lijf. 

Later begrijp ik het gezegde: ” Een doekje voor het bloeden ”. 

Uitleg heb ik niet meer nodig. Onze drogist verkoopt inmiddels maandverband verpakt in een bruine zak. 

En onze waslijn, die is vijftien meter geslonken.   

Advertenties