meidoornhaag.jpg

 

ligusterhaag.jpg

In ons gehucht heb je drie soort hagen.

De liguster ter afscheiding van tuinen rondom het huis, de meidoorn ter afscheiding van de boomgaarden en de weilanden, en de buxus bij de siertuin of langs de hof. 

De ligusterhaag is het meest zachtaardig, die prikt niet en de verstopte paaseieren er tussen kun je er zonder schrammen uit halen.Verder boeit deze haag niet. 

De buxus daarin tegen is heilig, daarmee spot je niet, die heeft iets kerkelijks op palmzondag en beschermt huis en gewas na zegening.

De meidoorn is venijnig, die laat zich niet zomaar pakken, maar heeft hierdoor wel iets uitdagens. 

In mei verspreidt deze haag met zijn witte bloempjes een heerlijk weeïge geur en versiert een enkele tak, waarmee je martelaarshanden krijgt, het Maria beeld in huis staande in een wit lege glazen karnemelkfles. 

Zodra de groene blaadjes van de doorn uitlopen wordt de haag het domein van Meikevers. 

meikever-bovenaanzicht.jpg

Met lege lucifersdoosjes van De Zwaluw gaan we tegen de schemering op jacht om de kevers te vangen.

Deze belanden  in een lege jampot met gras afgesloten door een deksel waar we met hamer en spijker luchtgaatjes in geslagen hebben.  

Na een paar dagen als de lol er af is en het knikkeren begint  geef ik de kevers weer het luchtruim. 

Zodra het groen van de haag volwassen is breekt het tijdperk voor de vogels aan. 

Vooral de merels bouwen in de beschutte binnenplaats van de haag hun nest. Het is een fascinerend schouwspel en met die kraamkamers gaan we meestal zorgvuldig om. 

Dit heeft de meester op school ons bijgebracht. Want wee degene die een nest uithaalt. Hij of zij  kan rekenen op de toorn van de meester en zijn handlangers. 

Het broedproces wordt dagelijks op weg naar school  met gepaste terughoudendheid gevolgd zodat ouders niet gestoord worden.

Uiteraard zijn wij benieuwd naar de geboren jongen.

Zodra het fruit rijp  is vormt de haag voor mij een groot opstakel. 

Het is maar moeilijk wegkomen met gejat fruit en een boer achter je aan. De korstte vluchtroute is dan onder de haag door.

Dit laatste is een pijnlijke ervaring, en menig keer kom ik thuis met een winkelhaak in mijn kleren. 

Die thuiskomst in nog pijnlijker maar dan op oren of billen. 

In de herfst geeft de doorn zijn rode bessen als brood aan de vogels, om vervolgens in de winter bedekt met maagdelijk wit een sneeuwlint te vormen in het glooiend Limburgs landschap wachtend op Kerst en het nieuwe voorjaar.

Advertenties