bomen.jpg

Vandaag zijn Marijke en ik op bezoek geweest bij haar ouders.

Sinds enkele weken wonen beide  in en nabij een bejaardenoord annex verzorgings tehuis.

Moeder in een aanleunwoning en vader op een kamer gezien zijn lichamelijke conditie in het verzorgings tehuis.

Oude bomen wil niemand in principe verplaatsen, zij horen in het landschap thuis en je laat  ze staan totdat zij het lootje leggen.

Op oudere mensen wordt dit gezegde ook toegepast. Echter dit laatste klopt maar ten dele.

Een boom blijft staan, maar een mens heeft behoefte aan expansie, ook binnen zijn of haar beperkingen. 

Maar wat te doen als die ruimte door communicatie- en lichamelijke beperkingen steeds meer af neemt.

De jonge scheuten van die vader en moeder boom gaan dan zo goed en kwaad als het kan op zoek naar grond waar men met kennis van vakmensen om zich heen hen beide tot hun recht laat komen. 

Scheuten en ouders hebben het hier moeilijk mee. Allen verlaten immers de vertrouwde plek van weleer en worden over en weer geconfronteerd met een nieuwe situatie.

Voor allen geldt dat er opnieuw wortel geschoten moet worden en dan ben je al snel een jaar verder.

Bovendien wordt van de scheuten verwacht dat zij steeds meer de rol van die vader- moeder boom gaan overnemen.

Met dit laatste is niets mis , mits die scheuten die inmiddels zelf ook ouder zijn beseffen dat zij zelf ook scheuten hebben voort gebracht die nog in ontwikkeling zijn.

Het evenwicht is dus, zoek harmonie tussen ouders, scheut en boomchirurg.

   

Advertenties