Tijdens het feestelijk apperatief bij vrienden waar we oud op nieuw vieren krijg ik een telefoontje van mijn dochter Mariska dat mijn ex- schoonvader een dag na zijn 86 ste verjaardag vandaag tijdens een rustmoment overleden is.

Piekie, mijn ex en onze dochter Mariska die hoogzwanger is hebben zijn verjaardag nog mee mogen maken en dat is goed.

Jullie kunnen terug blikken, heb ik begrepen uit de woorden van Mariska op een warme verjaardag samen met andere familieleden.

Hoewel zijn stug karakter en mijn bourgondisch leven nooit samen gevloeid zijn raakt het me wel. Immers hij is en blijft de pa van Piekie en opa van onze drie kinderen.

Bovendien kan ik niet, ook al zou ik dit willen, 18 jaar huwelijk waarin hij nogal een dominante rol op de achtergrond gespeeld heeft bij een jong stel uit gedachten vegen.

Je blijft geconfronteerd worden, je leven lang, ook in karakter trekken van je eigen kinderen.

Die karaktertrek zeggen we dan als ouders tegen elkaar, heeft je zoon of dochter van jouw vader of moeder. Dit laatste komt veilig over. Immers dan ligt die schuldvraag nog niet bij onszelf.

Echter er komt een moment, dat je eigen kinderen je met die zelfde karaktertrekken confronteren.

Heb ik geluk gehad?

Deels wel, mijn moeder ging dood toen ik 13 was, vader toen ik 39 was.

Mijn kinderen kunnen dit alleen maar uit  overlevering toetsen. 

Wel heb ik als vader daarvoor vroeg als kind een prijs voor betaald. Maar ook dat is geen excuus.

En de stigmaas.

Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen. Zelfs voor mij als katholiek was een trio een uitgesloten zaak.

Groningers  en Limburgers kunnen nooit met elkaar overweg. Ook niet waar.

Daarvoor zijn schoonmoeder Moeke,  zussen en ex -zwagers en neven en nichten mij te dierbaar. Nee het zit in het karakter van een mens.

Ik vermoed dat het de wederzijdse koppigheid was. Groningen vormt de kop van ons land en Limburg de staart.

Net als bij een koe die  een vlieg op haar kop heeft zitten en deze haar irriteert mept de staart die er spontaan af.

Op verzoek van oma en met respect, immers ik ben in haar beleving buiten de familie getreden zal ik donderdag niet bij de begrafenis zijn. 

Pijn doet het, en die begraaf ik niet.

Rouwverwerking doe je op je eigen manier en in je eigen tempo.

Wat mij rest is een internet boeket te sturen aan opa en jullie allen waar ik deel vanuit gemaakt heb.

grafbloem.jpg 

Advertenties