buurtwinkel.jpg

Het zal niet lang meer duren. Het buurtwinkeltje van de weduwe Annie Sloots sluit haar deur.

Nee, niet alleen de grootgrutters hebben haar de das om gedaan. Haar lichaam laat zich door een woekerende ziekte in de steek.

Vanaf november is het winkeltje met onderbrekingen nog een enkele dag open. Vanaf mijn huis kan ik dit zien. Als de ijsvlaggetjes buiten wapperen, is Annie open.

De laatste twee maanden heeft broer Peter zo goed en kwaad het ging haar waargenomen. Buurten is hem ook niet vreemd.

Voor haar ziekenhuis opname heeft Annie nog een aantal kistjes wilde havanna’s bij de groothandel voor mij ingekocht.

De laatste twee heb ik voor de kerst tegen inkoop prijs mee gekregen. Op 50 cigaren verdiende zij € 1. Dan moet je toch wel hart voor je zaak hebben.

Na nieuwjaar zie ik geen vlaggetjes meer wapperen. Annie neemt in stilte afscheid.

Met recht was zij een buurtwinkeltje, want buurten kon ze. Of ze hing aan de wandtelefoon in de winkel al buurtend of zij had wel tien minuten praat tegen jou.

Nee, snel weg kwam ik er nooit.

Ik zal haar en de inrichting van het winkeltje gaan missen.

De oude rode vleessnijmachine van Berkel, de witte weegschaal, de houten vulbakken waar vroeger de losse suiker, spliterwten, en bloem inlagen en haar verzameling nostalgische blikken , Van Nelle, Douwe Egberts, Verkade, en Kwatta chocolade.

Maar ook dat ik zelf het gekoelde bierkratje uit haar kelder moest ophalen.

En had ik toevallig geen geld bij me, dan kocht ik bij Annie op de pof en werd ik genoteerd in haar schriftje, net als mijn moeder vroeger dit te veelvuldig deed.

Annie, ik kan het tij niet terug draaien maar graag had ik jouw winkeltje als Vutter voort gezet. Wie weet?

In ieder geval sta je in de geschiedenis.

Advertenties