keramiek.jpg
Ceramiek schrijf ik met een C.

Keramiek klinkt zo koud, en pottendraaier als armoedig beroep uit vervlogen tijden.

Mijn ceramiek heb ik altijd ambachtelijk vervaardigd.

Ambachtelijk heeft ook overigens een tijd in de verdomhoek gezeten, maar beleeft inmiddels een herwaardering.

Een gezin uit Geldrop kocht ruim 20 jaar geleden een grijs ceramiek handgedraaid borrelsetje met kruik en onderzetschaaltje bij me op de plaatselijke braderie.

Goedkoep was het setje niet, maar in ruil ontvingen zij wel origineel handwerk.

Immers alles was met liefde gedraaid en ook de glazuren waren zelf vervaardigd uit natuuras van berkenbomen.

En dan komt Ramon Etman met zijn vriend Frans, beide regisseur van de film Horizonica bij ons thuis voor een etentje.

Spontaan merkt Ramon op, wijzend naar mijn borrelsetje.

Mijn ouders hebben thuis ook zo een setje staan. Dat hebben wij voor mijn vader gekocht voor een van zijn verjaardagen.

Mijn reactie is. Dan heb ik dit gemaakt. Hoezo is de vraag?

Ik laat hem de initialen zien van mijn kruik met JP gegrafeerd onder de bodem van de kruik.

Nieuwsschierig als hij is, belt hij zijn moeder.

Het duurt even maar enige tijd is het setje compleet in de goeikast gevonden.

En ja, er staat JP onder. Wat een toeval.

Ik vertel hierna tegen Ramon en Frans dat ik slechts drie van deze setjes gemaakt heb en dat zijn ouders dus een uniek exemplaar in huis hebben.

Ook vertel ik dat een van de twee verkochte stelletjes een borrelkommetje bevatte waarvan ik de bodem te dun gedraaid had en er daardoor een gaatje in de bodem onstaan was.

Lachend reageren we, die persoon moet wel een natte broek van de borrel of het glaasje wijn gehad hebben.

Vandaag ontmoet ik Ramon opnieuw.

Hij vertelt me dat zijn vader inderdaad bij het inschenken van de wijn zijn broek onder het rood had zitten.

Conclusie:

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald haar wel.

Mijn aanbod:

Ruilen mag tot op de dag van vandaag, zie ik ook mijn eigen beperkingen weer eens terug.

Advertenties