laatste_avondmaal.jpg

Ik ben hier 24 jaar mee groot gebracht.

In de Rooms Katholieke kerk de belangrijkste week op weg naar Pasen.

Ik vond het altijd een trieste week. Van alles dat leuk was werd afscheid genomen.

Op Witte Donderdag het laatste avondmaal.

Op zich heel gezellig denk je, maar dan worden eerst de voeten gewassen aan de tafel.

De geur al.

De term, laaste avondmaal klinkt ook niet opbeurend.

Bovendien staat nergens exact beschreven wat er gegeten werd. Ja er was Turks brood, water en kort daarna wijn.
Maar was er lamsvlees. dadels, vijgen, tomaten, aardappels, radijs en bananen?

Het eten loopt uit de hand.
Judas vertrekt kwaad van tafel met een buidel vol geld en hangt zich later op.
Zonde van het eten.

Petrus krijgt van Jezus de oren gewassen, hij zal hem drie keer bedonderen voordat de haan kraait.

Maar eigenwijs als kapitein van een vissersbootje, blijft hij zitten.

Hij weet van Jezus uit de voorspelling dat hij de eerste Paus wordt als zijn bootje op de klippen loopt. en daarop zijn kerk zal bouwen.

Dat die klippen helemaal naar Rome afgedreven zijn, heeft hij Goddank nooit mogen beleven.

Op witte donderdag vertrekken ook de klokken naar Rome om paaseieren op te halen.

Daar zit nog verwachting in mits ze voor de Paasochtend terug zijn bij ons in de tuin.

Deze twee dagen horen we geen kerkklok meer luiden en dat zegt iets.

Verder is bij ons thuis op vrijdag en zaterdag het enige geklingel de trekbel van de voordeur.

Echt vrolijk word ik daar niet van.

Meestal staat er dan een plaatselijke kruidenier, die zijn achterstallige koopwaar komt innen.

Het lijkt wel familiediner van de EO-TV.

Jezus, als leider en dat is duidelijk, wil na zoveel gegoochel en waarzeggerij tijdens het diner stoom afblazen.

Een wandeling met zijn overgebleven vrienden door de olijfboomgaard achter het huis is een verademing.

Maar zijn eigen toverkunst straft hem zelf.

Het water dat hij in wijn veranderd heeft, heeft zijn vrienden beneveld en ze vallen een voor een onder de knoesten van de olijfbomen in slaap.

In de kerkgeschiedenis heb ik me in het verleden verdiept in Pausen en Pausen.

Maar dat geldt ook voor wijnen en wijnen.

Die van Chateau Neuff du Pape spreekt mijn smaak papillen het meest aan.

Vast Jezus aandeel.

Over pausen kan ik alleen schrijven die ik gekend heb.

Liever schrijf ik over wijnen.

Pius IIXX met zijn haviksneus lichtelijk omstreden tijdens Hitler Duitsland.

Johannes XXIII, een warm klein gedrongen mens en wereld hervormer uit het dorp Bergamo en beroemd door zijn tweede Vaticaans concilie.

Paulus VI,een Sonja Bakker figuur, een benepen aartsbisschop uit Milaan.

Johannes-Paulus I, de lachende Paus maar na een maand dood met een glimlach op zijn mond. Hij had het Vaticaan al snel bekeken.

Johannes- Paulus II uit Polen, lang geregeerd en in het harnas met zijn ziekte gestorven. Maar waarom kon hij het wonder van Parkison bij zich zelf niet genezen is mijn brandende vraag?

Benedictus XVI, een Duitser, tussen Paus wordt gezegd. Ik hoop het.

Als ik Jezus was, koos ik voor een Johannes de XXIIIII.

Maar terug naar de Goede week.

Jezus wordt met al die luidruchtige snukkers in de boomgaard in de boeien geslagen. Dronken als ze zijn worden zij daarna weer vrij gelaten.

Jezus, de organisator echter niet.

De volgende dag wordt hij conform de geldende wet in die tijd gemarteld en veroordeeld.

Het vonnis.

Spijkeren aan een twee kruisbalken van handen en voeten totdat de open zon het lichaam doet bezwijken.

Een optimistisch mens met een positieve boodschap wordt afgeslacht.

Dat hij drie dagen hierna spontaan verdwijnt en ik hem nadien nooit heb terug gezien kan ik nog steeds niet verklaren.

Boeddha, Mohammed en jij moeten broers geweest zijn, jullie deden alle drie die zelfde goocheltruck. Maar menselijk gezien gingen jullie voor hetzelfde doel.

Respect voor elkaar.

Sinterklaas, daar geloof ik nog in.

Die verdwijnt ieder jaar op 6 december spoorloos en komt eind november in het volgende jaar in allerlei gedaantes weer terug.

In mijn ogen, echt een wonder.

Maar hij lijkt met zijn mijter wel op de Paus, alleen zonder dogma’s.

Advertenties