werkplek.jpg

Zo geordend als ik schrijf, zo rommelig is mijn werkplek. Tijd om op te ruimen.

Nu heb ik dit zover ik mij herinner dit altijd al gehad. Als puber was mijn kamertje op het internaat een grote verzameling van voorwerpen en was mijn kledingskast nogal wollig gevuld.

Ook als leidinggevende was mijn bureau gevuld met papieren die de hemel deden benaderen.

Echter ik wist bijna altijd alles te vinden.

Het duurde wel even, maar daar bracht ik mijn meestal jongere collega’s onthaasting mee bij.

Daarnaast heeft de deur om te mopperen, huilen,vreugde en verdriet te delen voor hen altijd opgestaan.

Dat ik hierdoor wel eens een foutje maakte met de boekhouding waar ik net mee bezig was, heb ik achteraf voor lief genomen. Mijn directeur in die tijd niet. ( Hervormd)

Natuurlijk heb ik ook managers gekend die er een andere stijl op na hielden. De een zeer direct, bij het botte af,de ander met gesloten deur, een enkeling zeer populistisch en haantjes gedrag maar ook beschouwende personen.

Deze laatste hebben mij altijd het meest aangesproken. Immers, je bent een leider of niet.

Personen die dit via een managementtraining moeten leren vallen vroeg of laat door de mand.

Toch is er ook bij mij meer structuur in mijn leven gekomen. Ja, mijn vrouw Marijke heeft als informeel manager een sturend vermogen.

Nu mijn eigen kinderen nog, die hebben het zelfde virus.

Een ding weet ik zeker. In ieder chaos schuilt systeem, en zo is dat.

Advertenties