groenekikker2.jpg

Mensen maken onderscheidt in type mens.

Zo zijn er zwervers, bekakte, boeren, hoogopgeleidde, pubers, dementerende, vorsten, enz.

Bij kikker en de kikvorst is dit niet het geval. Je bent het een of de ander.

Bij de kikker en de vorst zie ik behalve dat ze groen van kleur en beschermd zijn, geen verschil in lichaamsbouw.

Wel spreken ze de zelfde taal, maar dat komt meer voor in Nederland.

Zonder iets van grenzen of inburgeringscursus aan te trekken hebben de kikkers en de vorsten mijn vijver in beslag genomen en veroorzaken elke dag tot diep in de nacht en ochtend geluidsoverlast.

De mensen jeugd doet dit voornamelijk in het weekend.

Beatrix kan soms alleen maar koningin zijn als zij bij speciale gelegenheden een kroontje draagt.

Hiermee onderscheidt zij zich van andere vrouwen en staatshoofden.

Staatshoofden verdwijnen bovendien meestal na acht jaar en hoe moet die opvolger weten wie dan onze koningin is?

In het zuiden van ons land zetten vele vrouwen en meisjes met Carnaval ook een kroontje op hun hoofd.

Drie dagen hebben ze dan een vorstelijk gevoel.

Mannen met kroon op kom ik in die periode zelden tegen. Waarschijnlijk zijn zij al vorst genoeg in eigen huis en willen zij dit verder niet uitdragen.

De enige uitzondering is koninginnendag.

Op die dag loopt heel Nederland, vrouw, man of kind met een oranje opblaaskroon op.

Alleen Trix wijkt hier vanaf. Die zet een hoed op. Ze blijft zich onderscheiden van de meute.

Maar terug naar de natuur.

De hele dag zitten de kikkers net als ik zonder kroon onverstoorbaar aan de rand van het water.

Af en toe doen de blaaskaken hun wangen opblazen als een kauwgumbal en produceren disco geluid om vervolgens samen op elkaars rug in het water de liefde te bedrijven.

Het bedrijven doen ze drijvend.

Twee libelles, innig in elkaar verstrengeld doen het dansend boven het water.

De schrijvertjes lopend over het water, beschrijven hun eigen liefdesverhaal.

Ook de muggen dansen mee. Veelvuldig als zij zijn laven zij zich eerst aan menselijk bloed, om daarna welgevuld ten rusten te gaan.

Onder water zie ik twee paaiende vissen. Zij doen het al voortbewegend zij aan zij.

Alles combinerend is deze plas een grote orgie van liefde. Ja als mens heb ik nog veel leren.

De waterlelies komen dag voor dag wit of rose in stilte naar boven. Eerst de bladeren, daarna de de knoppen. Die knoppen hebben iets mannelijks maar ze zijn het niet.

Over een week zullen zij hun kuise schoonheid boven het water ontvouwen, onbevlekt.

Echter niet voor lang. De bij is er dan als de kippen bij om haar nectar tot zich te nemen. En zij is niet te enige. Ook de kikker en de vorst zijn van de partij.

Vergeet ook die engelachtige vlinders niet. Ze dalen met stilte vanuit de hemel neer maar vrijen wel even mee.

Mensen, laat ons toch eerlijk blijven.

Niet een standje van ons kan tegen zoveel natuurcreativiteit op, wat zijn we opscheppers letterlijk en figuurlijk.

Advertenties