Niet dat ik op deze zonnige dag reden heb om te huilen, maar in mijn lijf gebeurt het gewoon, dus huil ik.

De hele dag ben ik met mijn gedachten bij de dodenherdenking van vanavond op de dam.

Daarnaast heb ik vanmiddag Marijkes haar broers en moeder gebeld om te informeren hoe het met hun gaat na het overlijden van Pa. Ik besef dat ik zelf troost zoek, en dat is ook zo.

Samen delen maakt halve smart.

Ik zie op de dam oude verzetstrijders net als Pa met het V- teken op hun pak.

Staat het voor vrijheid of Victorie? Wat het ook betekent het roert me want Pa droeg dit tijdens ons trouwen ook. Daar ben ik trots op.

De TV vanavond voert terug naar concentratiekampen. Emotioneel weer zeer aangrijpend, en wederom houw ik het niet droog. Mensen die van elkaar gescheiden worden en afgeslacht.

Gelijkertijd denk terug aan levende mensen die elkaar in familieband niet meer zien. Dit doet mij nog meer pijn.

Met de dood is om te gaan, daar kunnen we allen niet omheen.

Maar elkaar tijdens het leven in gedachten begraven is toch het ergste wat er bestaat.

Een TV programma om dit ongedaan te maken is hier niet voor nodig, koppigheid overwinnen wel.

Ja ik gedenk veel levende dierbaren maar mijn uitgestoken hand blijkt te kort.

Ik realiseer me, ik ben maar een klein menneke, maar toch?

Advertenties