rivier-varanasi.jpg

Vandaag las ik het reisverslag in het Eindhovensdagblad door Liza van Sambeek over India.

Al lezend komen alle beelden weer terug. Samen met mijn zoon Doeko bezocht ik in de periode 24 mei – 5 juni 2001 de staat Bihar.

Van mijn zoon weet ik dat Bihar de armste deelstaat van India is, daar hij daar zijn jaarstage heeft doorgebracht.

Na een trektocht samen door het Annapura gebergte in Nepal vlogen we vanuit Kathmandu naar Varanasi.

De verzengende hitte bij het verlaten van het vliegtuig omsloot mij als een benauwende deken. In Nepal, hadden we zon, kouw, sneeuw en tropische regenbuien.

Liza beschrijft haar aankomst in India zodra zij de sluis van het vliegtuig inloopt als volgt.

De warmte vermengt zich met de altijd aanwezige geur van ontsmettingsmiddelen en een zoetige, ondefinineerbare geur.

Ook ik beleef dit terug in mijn geuren.

Mijn lijf regent door natuurlijke regulatie vanaf het eerste moment van top tot teen.

Gezeten in een motor risksja worden we met wild-west taferelen naar Varanasi vervoerd. Tijdens het vervoer wordt er te pas en onpas gestopt bij mede gemotoriseerde risksja chauffeurs en worden er zaken gedaan.

De jongelui hebben een betaalbaar logeeradres voor ons.

Mijn zoon negeert hem. Immers hij weet al een slaapplaats en heeft bovendien door hoe handel in deze omgeving in zijn werk gaat.

De druk wordt opgevoerd. De afgesproken prijs is niet meer toereikend en hij kan ons ook niet tot op de plaats van bestemming brengen.

Gespannen met de rugzak op mijn knie en nog meer zweet wacht ik af. Mijn zoon die de taal deels spreekt negeert hem nog meer.

Uiteindelijk stranden wij voor de markt van Varanasi en vervolgen lopend onze weg.

Naast de meest uiteelopende geuren tussen zandbergjes van kleurrijke kruiden en daarnaast de geur van afstervende vissen, geiten en kippen omzoomd door talloze vliegen zijn we als blanken een bezienswaardigheid.

Doeko door zijn lengte en lang golvend donker haar en ik door mijn kleinheid maar allebei blank.

Wel word ik als 54 jarige man met zilvergrijs haar met respect benaderd. Ze zien me als een klein groot wijs man. Natuurlijk laat ik mij dit aan leunen, want ik besef terdege hoe snel dit thuis bij mijn dochters weer over is.

In een mum van tijd hebben we uitgestoken handen om ons heenstaan voor een gift, en mijn zoon maar zeggen. Negeren Pap en doorlopen.

Volgzaam als ik ben ga ik mee, maar als ik de komende weken zoveel moet negeren wordt het toch wel erg zwaar concludeer ik.

Ons logeer adres is een smoezelig kamertje met tralies voor het raam. Immers in Varanasi zitten overal loslopende apen op de daken, de beesten worden als heilig beschouwd maar jatten als raven. apen-varanasi-1.jpg

De gemeenschappelijk douche met een miezerig lauw straalje zit elders in de gang en dit geldt ook voor het toilet.

Toilet is een groot woord. Al hurkend doe je de behoefte.

Voor je een kraantje met een klein emmertje. W.C. papier kent men niet.

Met je rechterhand vul je het emmertje met water en met je onreine linkerhand was je met water je billen schoon.

Echter na de stoelgang komt er geen water uit de kraan. Breedsporig loop ik met mijn melaatse linker bruine hand hierna voorzichtig naar onze kamer.
Ja het is lachen geblazen voor mijn zoon.

Varanasi is zoals Liza beschrijft een heilige plaats. Aan de heilige rivier de Ganges heb ik een aantal middagen en avonden doorgebracht.

Het is onvoorstelbaar wat zich aan deze open riool afspeelt.Trouw partijen met kruipende moeders vooraf gaand aan het bruidspaar. De man met kroon op het hoofd, de bruid gesluierd. Muziekanten die de gang naar de rivier begeleiden voordat de onderdompeling begint.
varanasi-onderdompeling.jpg
Iets verderop schijtende heilige koeien in de rivier met daarnaast zwemmende kinderen en pelgrims die zich in de rivier onderdompelen ter reiniging, terwijl de aanwonende hun was staan uit te slaan aan de bedding op stenen.

Twee honderd meter links ligt het open crematorium. Bootjes varen af en aan om hout voor de verbranding aan te voeren.Tientallen kub hout ligt hoog opgestapeld. Filmen mag ik niet, tenzij tegen betaling.lijkverbranding-varanasi.jpg

Als reden wordt aangevoerd dat de overleden persoon dan op film blijft voortleven en hierdoor zijn reincarnatie mis loopt. De betaling ontgaat mij dan ook.

Het klinkt gek maar de hele middag is het een facinerend schouwspel. In optocht met muziek brengen de mannen de doden omwikkeld op een soort veldbedje naar de verbrandingsplaats.

Eerst wordt het lijk ondergedompeld in de Ganges. Nadien op de symetrische houtstapel gelegd en worden er kruiden over uitgestrooid. Hierna wordt het vuur ontstoken.

Druk pratend en rokend staan de mannen naast het vuur. Zij snuiven de geur op van verbrand vlees die ook mijn neus tweehonderd meter verderop bereiken.

Koeien en honden snuffelen tussen de gedoofde asresten en nemen tot zich wat nog eetbaar is.

Na drie uur wordt de as verzameld met soms nog resterende lichaamsdelen en uitgestrooid in de Ganges.
zonsopgang-varanasi2.jpg
De volgende ochtend om vijf uur maken Doeko en ik in een roeibootje met een schipper een tocht over de Ganges om de zonsopgang te bewonderen. Een prachtig schouwspel.

Overal op de rivier drijven een soort brandende waterlelies van waxinnelichtjes. Het is echt een meditatief moment.

Als de schipper echter zijn roeispanen neer legt en met zijn handen water uit de rivier tot zich neemt, denken wij aan zelfmoord.

Niet waar, deze rivier is heilig, de visser brengt ons gezond en wel weer terug ondanks drijvende resten van ledematen.

Mijn verhaal is hiermee niet ten einde. Immers voetreflex massage geven als eerste westerling op de trappen aan de Ganges was heel bijzonder, maar daarover de volgende keer meer.

Advertenties