pieterpad-zuyid.jpg

Het schrijven heeft even stil gelegen wegens netwerk storing. Dom is dat je dan gelijk denkt aan een eigen fout en allerlei instellingen gaat veranderen. Toch meer geloof in je zelf hebben en het externe negeren.

Vanaf volgende week maandag ga ik met drie kookvrienden het Pieterpad een week lopen.

Aanvang de Sint Pietersberg te Maastricht. Gemiddeld lopen we ongeveer 25 km per dag. Het einddoel zal nabij Roermond liggen.

Heerlijk weer zo’n thuiswandeling. Bovendien kan ik mijn drie metgezellen al wandelend verpakt Limburgse cultuur en geschiedenis bijbrengen. Hiervoor heb ik geen canon nodig.

Oppassen moet ik wel, want er loopt een leerkracht maatschappij- aardrijkskunde- en geschiedenisleer mee.

Bij een misvatting zal ik het dan ook moeten gooien op een sage.

Niet dat hij alle geschiedenis trouw vast legt, immers op het geografische verslag van het Karwendelgebergte te Oostenrijk wachten wij al drie jaar.

Dit kan te maken hebben met geologisch onderzoek, maar ik heb hem tijdens de tocht geen grondmonsters zien nemen. Wel een gejat stuk kaas in de hut.

Van de twee andere metgezellen heb ik weinig te vrezen.

Een zit in het wateronderzoek, en zal hooguit monsters nemen uit de Geulle of de Geleenbeek. De ander bij het politie, en wie weet ondekt hij nog sporen van de Nomads in combinatie met het wateronderzoek in de Geleenbeek.

Als Vutter, hoef ik alleen maar mee te lopen en kan ongebreideld mijn levenservaring verkondigen.

Niet dat zij hier iets mee doen, regelmatig wordt gezegd, laat Jo maar lullen.

Dit laatste woord stoort me het meest, op z’n minst kunnen ze toch zeggen converseren.

Advertenties