Wij lopen de route vanaf de Sint Pietersberg richting Pieterburen voor vijf dagen.

Het voelt niet zinvol aan vanaf het marktplein te Maastricht eerst naar de Sint Pietersberg te lopen. Maar op die berg van wat er nog over is, ligt nu eenmaal het start- of eindpunt.

Het zijn voor ons dus 4 kilometer die we twee keer afleggen. Daar staat tegenover dat we deze hystorische stad uit verschillende ooghoeken kunnen aanschouwen.

Harm wil ons gezeten achter een kop koffie op het markplein naar Itteren voeren. Maar Maastricht ken ik vanuit mijn wortels en dus staakt het politie onderzoek.
20070717jp-pieterpad-limburg-001.jpg
Bij het magere startpunt aangekomen, bestaande uit een zuil en een gedenkteken van iemand die daar het leven liet, gebruiken we ons brood en laten ons vastleggen op de foto door passanten. Ook zij liepen deze tocht, maar dan vanuit Pieterburen.

Het landschap tegenover de zuil boeit me meer. Je kijkt uit op de glooiende wijnhellingen van Slavante met zijn Apostelhoeve, en in mijn fantasie zie ik al een welgevuld glas voor me staan.apostelhoeve.jpg

De route die we lopen na de stadsgrens van Maastricht, heb ik deels een aantal weken geleden gefietst met Marijke en Thirza.

Zodra we de fietsroute verlaten wordt het zeer landelijk. Korenvelden en uitgesleten paden van karrensporen en afstromend regenwater geflankeerd door mergelgroeven en weilanden met hoogstamfruitbomen.

Nabij een maisveld gebruiken we onze lunch en hebben we de hoognodige sanitaire stop.
bemelenberg.jpg
Op weg naar Bemelen, Berg, en Terblijf gaat het omhoog. Ik voel dat ik weer overdreven heb met het inpakken van mijn rugzak. Bovendien ben ik drie jaar ouder en is mijn conditie na al die operaties er niet op vooruit gegaan. Het peleton moet ik dan ook laten gaan.

Solidaer zijn ze echter wel, niemand hoeft een vet salaris te verdienen en er wordt ook besloten in de toekomst in mijn berghut alle mee te nemen bagage beter op elkaar af te stellen. Scheelt al gauw 10 kilo gewicht.

Via de Geul bereiken we de voorportalen van Valkenburg, blij toe. We drinken een lux aantal
40 cl. Brandbier, bij een hotel. Hoe we dit weten? De afrekening.

Nog 500 meter naar onze overnachting.

De ontvangst is iets wat onhandig, maar het ijs breekt. De organisators Jeanne-Louis en Harm hebben voor Ger en mij een eenspersoonskamer geboekt. Zeer attent.

Eerst allen een uur uitronken en daarna naar het centrum van Valkenburg voor het diner.

Gezellig getafeld op een buitenterras met een driegangen menu naar keuze, in het pension nog een afzakkertje en omstreeks 22.30 uur naar bed.

Echter om 0.3.00 begint mijn maag te spoken. Van de maagpijn kan ik niet meer blijven liggen, mijn hele lijf speelt op heb koorts en braakneigingen. Tot 8.00 uur loop ik gebroken door mijn kamer en hoor een snurkende Ger aan de andere kant. Wat ben ik jalours.

Tijdens het ontbijt ben ik gebroken. Al mijn energie is op en ik voel me zo ziek als eens hond. Ik besef dat ik de tocht van vandaag niet kan lopen. De oorzaak? Vermoedelijk een voedselvergiftiging.
Ik besluit terug naar bed te gaan om later op de dag met de trein naar het eindpunt in Sittard te reizen.

Op weg met de trein naar Sittard zoek ik tijdens de tussenstop in Maastricht eerst een apotheek voor medicijnen, echter de werking is minimaal.
Gebroken kom ik in Sittard aan bij de tapasbar op de markt, waar mijn medewandelaars al gearriveerd zijn. Eetlust heb ik niet.

We spreken af het verloop van de nacht nog af te wachten, maar ik ben van mening zoals het nu voelt zij morgen de tocht zonder mij moeten vervolgen. Er is enig tegengestrubbel, immers de kookclub is solidair, maar uiteindelijk gaat een ieder accoord.

Dit is toch anders dan samen koken of een huttentocht.

Om 20.30 uur lig ik in bed. De situatie verbetert niet, ik heb koorst en barst van de hoofdpijn. Pas als ik een paracetemol ingenomen heb in de ochtend zakt de pijn. Lopen vind ik niet meer verantwoord.

Samen heerlijk ontbeten en de stoelgang begint bij mij weer het dagelijks ritme te vinden. De uitspraak van Toon Hermans: Wat moet je met al je miljoenen Piet, als je plassen of poepen moet en je kan het niet. Een waarheid als een koe, en die kwamen we nogal tegen.

Bij de markt te Sittard scheiden onze wegen. Zij verder, en ik met de trein naar huis. Een goed besluit, maar wel genomen met pijn in mijn hart. Het voelt frustrerend.

Echter niet alles laat zich vanzelf bepalen en op een gedenksteen onderweg zit ik nog niet te wachten.

Stel je voor. Een gedenksteen met ,” Hier stierf onze kookvriend Jo Pinxt, vriend voor het leven in zijn eigen roots”

Ik hoor jullie verhalen liever achteraf en zal de misgelopen routes zonder rugzak met bewijs nog inhalen.

Advertenties