In Le Boulangerie te Epiry, Frankrijk waar ik net een vers stokbrood koop om 08.30 uur ontvang ik een SMS bericht van het thuisfront.

Annie is 24 juli overleden. Met haar sterft een stukje Zesgehuchten. 20070812-jprouwbrief-annie-sloots.jpg

Dat Annie stervend was wist zij al voor  Kerst 2006 . Zij sprak daar open over. Wel zei ze telkens, “Maar Annie is niet zo maar vertrokken”.

Op 9 januari 2007 schreef  ik een verhaal over het buurtwinkeltje. Vandaag sluit ik haar leven en winkeltje gaat op slot.

Nadat Annie te horen kreeg dat voor haar en haar winkeltje geen toekomst meer was, begonnen de schappen met voorraad steeds leger te raken.

Het moet een pijnlijke ervaring geweest zijn.

Annie compenseerde de lege schappen door ze te vullen met nostalgische voorwerpen uit de kruidenierstijd van vroeger.

Daar ik zelf een aantal oude artikelen uit die tijd in mijn bezit heb, gaf ik deze haar in bruikleen.
Als bewijsstuk moeten deze op foto. Je weet maar nooit zei Annie wie er aanspraak op maakt.

Zo gezegd zo gedaan. Hier staat het bewijs. 2007-vakanatie-eckelrade-102.jpg

Annie als jouw buurtwinkeltje net als Le Boulangerie 12 km vanaf de eerste grote plaats gelegen zou hebben was je verzekerd geweest van vast inkomen en veel praat.

Le Boulangerie is qua oppervlak de helft van jouw winkeltje. Naast het vele stokbrood verkopen ook zij, ijs, snoep, en al die artikelen in blik of koeling die houdbaar zijn.

Het gehucht Epiry is voor vergeten boodschappen van hen afhankelijk. Bovendien hebben zij iedere zondag koopzondag en Fransen halen twee maal per dag vers stokbrood.

Je broer Peter, Annie heeft inmiddels mijn spullen terug gebracht. Hij heeft ons uitvoerig verteld over je laatste veertien dagen die zwaar geweest zijn.

Dat je nog enkele uren in de winkel opgebaard hebt gestaan, past bij jou als persoon. Immers je stierf in je eigen harnas, de schort.

Lopend ben je over Papenvoort via de kerk begeleidt naar het kerkhof van Zesgehuchten en begraven in de schoot van je ouders.

Annie bedankt voor de buurtpraat, en de roddels over en weer al die 20 jaar. Daarnaast het vertrouwen als ik weer eens op de pof sigaren bij je kocht. Telkens vroeg je bij het noteren in je schriftje. Meneer is het nr 28 of 30? Dertig Annie zei ik telkens.

Het laatste pak D E- koffie, achter gelaten door je broer Peter zullen we bewaren tussen al die dingen van vroeger. Immers er kan geen lucht bij. En wie weet wordt de DE verpakking ooit  nostalgisch.

Advertenties