You are currently browsing the monthly archive for december 2007.

eifeltoren2.jpg

Zo verblijf je nog in Berlijn en zo zit je op tweede kerstdag in Parijs. De verjaardagsverrassing voor Marijke.

Ja verplaatsen gaat steeds sneller.

Hoe anders moet dit geweest zijn voor mijn ouders. Mijn moeder is nooit verder gekomen dan het bedevaartsoord Banneux in Belgie vlak over de grens en voor mijn vader was de bustocht naar de Expo-wereld tentoonstelling in 1958 te Brussel een wereldreis.

Parijs aan doen is mijn derde bezoek aan de stad over een periode van ruim 36 jaar. Het eerst in 1971 Voor Marijke, is dit de eerste keer.
Logisch ga je dan langs die bezienswaardigheden die het meest bekend zijn.

Toch is het ook voor mij deze keer anders. Parijs in de winter bezoeken heeft veel meer met kunstlicht te maken. Alle bekende bouwwerken staan in de avond in een zee van licht en dat heeft iets magisch.

Daar tegenover staat dat in de zomer mensen flaneren, pick-nicken en de liefde al of niet bescheiden bedrijven in parken.

Om 0.5.30 uur vertrekt de bus vanuit Eindhoven om vervolgens in een bewolkt Parijs om 13.00 uur aan te komen.

Onze wandeling begint op Place de la Concorde. De obelisk, 23 meter hoog en bedekt met hieroglyfen uit de 3300 jaar oude tempel van Luxor te Egypte staat er prominent.

Jammer vind ik dat het reuzenrad voor de obelisk hem overschaduwd. paris-010.jpg

Gewapend met kleine rugzak lopen we via het plein concorde.jpg richting La Madeleine kerk.

Hongerig als we zijn gebruiken we tegenover de kerk onder warmte lampen van Brasseri Le Colibri buiten onze warme maaltijd voor € 50.50. colibri.jpg
Marijke gegrild biefstuk en ik lamscarbonades. Naast ons gezeten veroberd een Spaans echtpaar met dochter, oesters met friet. Verschil moet er zijn, maar zij eten uit twee borden en dat scheelt in prijs.
madeleine.jpg
La Madaleine kerk dateert uit 1764. Zij is gebouwd naar het voorbeeld van een Griekse tempel en wordt omgeven door 52 Corinthistische zuilen.

Binnen heerst een serene rust. Er staan vele mooie beelden,waar onder de doop van Jezus door Johannes de Doper, mijn patroon heilige. De kerk is rijk versierd met marmer en goud.

De bronzen deuren met bas-reliefs van de Tien Geboden en de voorstelling van het Laatste Oordeel zijn indrukwekkend.

Wij vervolgen onze weg richting Opera. De bouw ging in 1862 van start en duurde ruim 13 jaar. Het gebouw is rijkelijk versierd en heeft iets weg vanuit een kluiten gewassen taart.
paris-opera.jpg
Binnen gaan we niet verder dan het marmeren trappenhuis, daar elke vervolg stap geld kost.

Het warenhuis Galeries Lafayette doen we niet aan. Echter de tallose etalages zijn door al die bewegende nepdieren en voorwerpen ook even het kijken waard. galeries-lafayette.jpg

Via de Rue de la Paix komen we op Place Vendome. De winkels die het plein omringen zijn nagenoeg allemaal juweliers zaken. Sierraden van om en nabij €11.000 zijn geen uitzondering.

Napoleon kijkt vanaf zijn zuil opgebouwd van al het veroverde brons tijdens zijn veldslagen vanaf grote hoogte op het midden van het plein neer op al dit glitter en de rijke der aarde. Hij had er ongetwijfeld een graantje van mee willen pikken. vendome.jpg Ook hij heeft niet verwacht dat Prinses Diane 10 jaar geleden de achteruitgang van hotel Ritz zou nemen. ritz-hotel.jpg Met belangstelling bekijken Marijke en ik op gepaste afstand naar de gaande en komende gasten. Wij beseffen dat het aan komen met bus vanavond bij het Hilton hotel anders zal zijn.

Met pijn aan onze ogen nemen we in Rue Castiglone in een Brasserie een drankje om onze indrukken te delen.

Hierna op naar Jardin des Tuileries. jardin-des-tuileries.jpg Deze tuin is in de 17de eeuw aangelegd bij het oude Palais de Tuileris. De tuin ligt tussen het Louvre en het Place de la Concorde.

Het museum Louvre bezoeken we niet, daar zijn twee dagen Parijs te kort voor.

Bovendien heb ik de Mona Lisa al een keer in lange wachtrijen kunnen aanschouwen. En eerlijk ze viel me tegen. Het schilderijtje heeft amper afmetingen, hangt achter kogelvrij glas en wordt bewaakt als een Amerikaanse president.

Het Louvre als gebouw oogt veel imposanter. louvre.jpg

Buiten lucht maakt hongerig en we besluiten aan de Avenue Des Champs Elysees een hapje te gaan eten.

Deze straat is ruim 3 km lang en het eerste gedeelte bestaat alleen uit bomen en eetkraampjes. Er ontstaat halverwege enige discussie tussen man en vrouw, doorlopen of terug gaan. Het wordt? Goed geraden.

In de buurt van Place De La Concorde gebruiken we een broodje en nemen de helft mee gewikkeld in servet voor vanavond in ons hotel.

Om 19.00 uur begint de bustocht door een verlicht Parijs langs alle hoogte punten.

Parijs in de avond is een sprookje. Eindhoven kan als lichtstadje hier nog wat van leren. De energie verspilling laat ik buiten beschouwing.

Via de Avenu Du Galland rijden we richting Hotel Des Musee De L’ Armee. Dit legermuseum bezit een van de grootste en meest complete collecties op het gebied van wapens. Nee trots ben ik hier niet op. Napoleon stierf hier in 1821 en ligt hier begraven. hotel-des-invalides.jpg

De Eiffeltoren wordt even met een stop aangedaan. Buiten de bus lopen talloze negers met lichtgewicht plastic Eiffeltorentjes in allerlei kleuren ledverlichting opgedrongen te venten.

Dit ijzeren symbool van de stad werd gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1889 door Gustave Eiffel. De stalen ros is 320 m hoog. Bij avond gaan een keer per uur 20 min alle witte Philips ledlichtjes aan, facinerend.

De toren weegt 10.100 ton, bestaat uit 18.000 staven ijzer en is vastgezet met 2.5 miljoen klinknagels. Op een warme zomerdag zet de toren 15 cm uit en bij harde wind slaat hij nooit meer dan 7 cm uit.
Jaarlijks gaan er tonnen verf op voor onderhoud en vinden talloze arbeiders en bedrijven hier een bron van inkomsten.

Bijna aan gekomen bij de Arc De Triomphe, raken we in een rage bol van auto’s. Onvoorstelbaar dat een bus hier veilig door heen laveert. arc-de-triomphe.jpg Twaalf wegen komen hier centraal samen en alle verkeer van rechts heeft voorrang.

De bomen aan Avenue Des Champs Elysees lijken net als Unter der Linden in Berlijn allemaal in kerstbloei te staan, met als eindpunt in beide steden een reuzenrad, al vind ik dat van Berlijn kleurrijker.

Ook de bus doet Place du Verdone aan om vervolgens door te rijden naar het Hilton hotel vlakbij de luchthaven Orly. hilton.jpg

Na enig geklungel met de magneet kaart komen we onze kamer binnen. Marijke stort zich onder het genot van een klein flesje rose in bad en ik nuttig rode wijn achter de t.v. paris-011.jpg

We hebben een zalige nachrust op deze tweede kerstdag en vallen als herder en herderinntje in slaap, al liggen we niet in een stal.

De volgende ochtend neem ik om 0.7.30 uur een uitgebreid bad, dit tot verrrassing van Marijke.

Het ontbijtbuffet overtreft mijn Franse verwachtingen. Een stokbroodje met koffie en jam had ik verwacht.

Echter niets is minder waar. Het buffet bestaat uit hartig en zoet, warme en koude gerechten, vlees, vis, kaasjes en fruit. Kortom de hof van Eden.

Om 0.930 vertrekt de bus naar het centrum. Halverwege Des Chaps-Elysees vangt onze volgende voettocht aan.

Mensen kijken is hier een genot, af en toe aanschouw ik een winkel, maar telkens zeg ik tegen Marijke, laten we maar snel door lopen schat gezien de prijzen in me opnemend.

De Arc de Triomphe blijft een hoogtepunt. Het is de beroemdste triomfboog ter wereld. Hij werd gebouwd in 1806 en is 50 meter hoog. Hij werd in 1836 voltooid. Het tempo ging met Franse slag, maar het resultaat mag er zijn. Vreemd dat alles wat hoog is mannelijk wordt uitgedrukt. paris-014.jpg

Onder de boog brandt de eeuwige vlam onbende-soldaat.jpg
op het graf van een onbekende soldaat uit de eerste wereldoorlog, hij is hier begraven op 11 november 1920. De vlam wordt altijd om 18.30 uur symbolisch aangestoken. paris-017.jpg

Terug lopend over de Elysees gebruiken we voor €11 een kop koffie. Moet kunnen met zo’n uitzicht op De Arc.

Om 13.00 uur gaan we op de boot voor een tocht over de rivier De Seine. Mooi en lelijk tegelijk, ootmoedig en toch ook weer rijk.

We gaan aan boord vlakbij de vrijheidsvlam. De vlam staat op de rechteroever van Pont l’Alma sinds 1987 en is ter nagedachtenis aan de honderd duizenden soldaten die tijdens de eerste wereldoorlog (1914-1918) gesneuveld zijn.

Onder deze brug verongelukte prinses Diana met haar vriend Dodi en chauffeur in de tunnel 10 jaar geleden.

Sindsdien is de vrijheidsvlam een officieus gedenkteken voor haar en liggen er bloemen en gedenkbriefjes. vrijheidsvlam.jpg

Jammer dat de oorsprong van de vlam hierdoor overschaduwd wordt.

Nabij de stad Nevers kwamen we afgelopen zomer in een gehucht waar de namen van 26 boerenzoons op een granieten zuiltje vermeld staan.
Allemaal gesneuveld in de eerste wereldoorlog. Het moet een rip uit het lijf geweest van deze kleine gemeenschap.

Ja, t.v. en een dode prinses kunnen veel uit vergroten, echter de vele duizenden doden mogen we niet vergeten.

Lelijk is de Seine vanwege de armoe van de vele clo-chards die onder de bruggen of op de warme uitblaasroosters van de metro op kartonnen dozen met hun slaapzak de nacht weer moeten door brengen in een ijzige wind. paris-040.jpg zwerver-1.jpgzwerver-1.jpg Sommige foto’s moet je dan ook dubbel laten zien. Immers de blik van een mens gaat snel.

Rijk is de Seine aan zijn talloze bruggen, stuk voor stuk monumenten. Een klein overzicht.
paris-020.jpg paris-021.jpg paris-023.jpg paris-031.jpg paris-047.jpg

Voorbij de Notre-Dame varen en deze niet zien overkomt maar weinig mensen. Marijke is echter zo druk met SMS berichtjes naar haar dochter te versturen vanwege het krijgen van een baan, dat zij de maagd Maria en de sacramenten aan zich voorbij laat glijden.

Toch heb ik in een trotserende wind de volgende beelden voor haar vastgelegd. paris-034.jpg paris-038.jpg paris-036.jpg De eerste steen voor de bouw van de kerk werd gelegd door paus Alexander III in 1163. Over de bouw is ruim 170 jaar gedaan.

De Eiffeltoren vanaf het water aanschouwen levert ook mooie beelden op. paris-049.jpg paris-044.jpg paris-053.jpg

Onze laatste tocht gaat naar de Sacre-Coeur. Via de Boulevard de Clichy met zijn talloze sextheaters en revues.
Hier heb ik tijdens mijn eerste bezoek (1971) voor fl.12.50 aan een glaasje ranja met ijsblokje genipt.
Nee, dat was niet in de Moulin Rouge moulinrouge-1.jpg met zijn beroemde Can,Can moulin-2.jpg gedanst door 32 dames. Maar besef wel hier staan 64 benen.

Om bij de basiliek te komen op 130 meter hoogte moeten eerst talloze trappen genomen worden. Vanaf het hoogste punt heb je een prachtig uitzicht over heel Parijs.

Hongerig als we zijn doen we eerst montmatre aan om op Place du Tetre in een gezellig restaurantje onze warme maaltijd te gebruiken. Heerlijke carnard bereidt in sinaasappelsaus met gegrilde aardappelgarnituur voor €64, inclusief twee glaasjes vin rouge.

Place du Tetre wordt overspoeld door toeristen, schilders- portretschilders- portretknippers en cartoontekenaars.

In 1971 heb ik (25) dit portret laten knippen. Mijn haar is nu wit in tegenstelling tot toen. Het is ook dunner. Wel ben ik wijzer geworden. Mijn kinderen vinden meer eigenwijzer.
knipsel.jpg Ondanks alle drukte heeft het pleintje tot op de dag van vandaag uitstraling. paris-056.jpg

De Sacre-Coeur, ook wel suikerkerk genoemd staat op het hoogste punt van Parijs. Het is een monument voor de 58.000 Franse soldaten die in de Frans- Duitse oorlog (1870-1871) het leven lieten. De bouw van de kerk werd voltooid in 1923. sacre-coeur-2.jpg

Veel tijd om de kerk uitvoerig te bezichtigen hebben we helaas niet meer daar we om 16.50 uur bij de bus verwacht worden.

Om 17.00 verlaten we Parijs en arriveren moe maar voldaan en met een jarige Marijke om 0.30 uur in Geldrop.

De reis is iets anders verlopen dan naar Vianden in de Ardennen.

Advertenties

Wonderen kom je niet vaak meer tegen. En aangezien ik een goede wijn meer waardeer dan soep, is dit voor mij een wonder.

Niet dat ik dit wonder verwacht had tijdens het douchen. Marijke roept naar boven. Jo, de soepmannen hebben een cadeau voor je gebracht. Persoonlijk bedanken in mijn blote lijf is niet meer haalbaar.

Bij de soepmannen denk ik aan de wegwerkers vanaf oktober in onze straat Papenvoort, het zijn twee Polen, een Turk, en een Brabander. Zij hebben met anderen die geen soep lusten onze straat tot een onthaastingsstraat of liever speelstraat omgetoverd.

Het verstrekken van soep is voor mij tweeledig geweest, onze diepvries werd geschoond,
maar ook heb ik mij proberen te verplaatsen in al die mensen die onder alle jaar getijden voor ons licht, gas, water, communicatie, riool, tegelpad, tijdelijke bereikbaarheid fiets en autovervoer zorg dragen.

Het was niet niks en ik heb van jullie geduld verbaast gestaan als er toch weer een mens met auto, agressief achteruit scheurde en het jullie kwalijk namen.

De fietsende schooljeugd zal door ouders en onderwijs nog opgevoed moeten worden.

Immers zij begrijpen nog niet uit reacties vandaag horende in de straat dat auto’s niet meer op de stoep mogen parkeren en zo ouderen met rolator en wandelende ouders, oma”s of opa”s met kinderwagen vrije doorgang hebben.

Dank voor jullie werk, wij zullen van de wijn genieten en natuurlijk vergeten wij het wonder niet.

boeken-2.jpg

Iedere keer als ik tegen mijn vrouw Marijke zeg ik ga op mijn website publiceren haalt zij haar neus op.

Jo, jij publiceert niet, jij schrijft over dagelijkse belevenissen, dorpsroddels en emoties zegt de lievert.

Publiceren doen wetenschappers en schrijvers als Harrie Moulisch en Geert Mak. Zij generen inkomsten uit hun literatuur, terwijl jij soep weg brengt naar de wegwerkers in onze straat.

Dit laatste is waar, er zitten geen inkomsten aan vast maar je hoort wel veel en daar kun je weer een verhaal over schrijven.

Simon Carmiggelt en Toon Hermans schreven ook korte verhalen draag ik aan.

Marijke antwoordt hun teksten gaan bij Bruna als broodjes over de toonbank.

Het enige boekje “Wat de pot schaft” hetgeen Bruna verkoopt over eten,drinken en snoepen van toen, ISBN 978-90-5897-686-4 bevat twee korte teksten van jou en ook die gaan over erwtensoep, pannnenkoeken uitgebakken spek en bloedworst. Daar word je toch misselijk van.

Klopt allemaal beaam ik. Maar toch moet het mogelijk zijn met mijn verhalen door te breken in de vorm van een gebundeld dagboek.

Marijke reageert niet meer, zij leest rustig verder in de korte gouden tientjes Kerst verhalen van haar Magriet

Als ik nu eens De Libelle ga aanschrijven bedenk ik, die leest haar moeder en eens in de zoveel maanden ruilen ze de opgespaarde tijdschriften.

Wat zal Marijke verbaast op kijken als zij in het voorjaar in de korte Kerst verhalen van de Libelle leest; Jo Pinxt, ontvangt de gouden Libelle speld.

Haar moeder weet dit allang en samen besluiten we dit stil te houden. Immers er zijn gevoeligheden tussen moeders en dochters.

Op een voorjaars zaterdag lopen Marijke ik door ons dorp, ik met mijn Libelle speld op mijn colbert. Wellicht zal een ieder reageren, meneer wat bent U een insecten liefhebber.

Nee zeg ik dan, ik publiceer.

kerstman-2.jpg

Gisteren is hij aangekomen in Nederland, drie dagen te laat door een stroomstoring nabij Zaltbommellerwaard.

Niet met slee maar met helikopter in Rotterdam. Honderden kinderen verwelkomde de man in rode slobberbroek met slaapmuts op. Was hij eerder geweest dan was heel jong Rotterdam uitgelopen.

Zijn outfit komt aardig overeen met die net vertrokken heilige uit Spanje, maar die is wijzer en neemt de boot.
Ook die kan zinken maar dan heb je een stroomstoring waar alle opvarenden hooguit 5 minuten zonder stroom zitten. Bovendien bederft niets maar wordt alles geconserveerd.

Ook bij deze imitator mogen kinderen op schoot zitten, zolang het nog duurt. Tekeningen en wens briefjes geven voor pakjesavond 2 mag ook. En ook hij belooft dat papa en mama hieraan meewerken, de slaven.

Het wachten is nu nog op de eerste burgemeester die deze dikzak officieel in een of andere stad welkom heet, maar dit is slechts een kwestie van tijd. Een beetje stad met schaatsbaan en slee maakt kans.

Immers iedere nieuwe burgemeester wil met noodagregaat op moeilijke momenten wel in de schijnwerpers staan. Bovendien heb je als burgemeester gelegenheid het eigen gemeente volk te leren kennen, immers 95% zit thuis de boel af te schermen wachtend op licht.

Voorals nog biedt Biddinghuizen met een schaatsbaan van 5 km de meeste kans. Immers hier kunnen talloze ouders met kinderen uit heel Nederland tegen betaling zelfs twee paarden in het zwart deze lijvige persoon met slee zien voorbij trekken.

Handjes geven door de kleintjes is er echter vanuit ARBO wetgeving niet bij. Stel je voor tijdens de live uitzending op TV. Drie kinderen door de kerstman oversleedt.

Al die ellende van de afgelopen dagen in de Zaltbommerwaard ligt dan ook aan deze binnen gevlogen Amerikaan. Met zoveel gewicht kom je geen hoogspanningsmast meer over.

Aan het kabinet Balkenende de suggestie het vakantiegeld in mei af te schaffen en hiervoor in plaats cadeaugeld in te stellen, uit te keren eind november.

Het effect hiervan is goed voor onze economie. Immers er wordt nog meer geld besteed aan cadeaus in december en tijdens de zomervakantie worden steeds meer Nederlanders bij gebrek aan geld gedwongen weer te kamperen in eigen land.

Soms zit een oplossing in kleine dingen, ik weet zeker Rita Verdonk zou deze man nooit een tijdelijke verblijfsvergunning hebben gegeven en het ministerie van defensie was bespaard gebleven van een miljoenen claim.

brandenburger-tor.jpg Op de voorgrond zittend in auto van links naar rechts: President Kennedy, VS. Willie Brandt, burgemeester van Berlijn, Adenhouwer, eerste bondskanselier van het naoorlogse West-Duitsland.
Op de achtergrond de Berlijnse muur. De Tor lag toen in de voormalige DDR en was voor het vrije westen niet toegankelijk. Deze foto werd gemaakt 17 juli 1963, ik was toen 16 jaar.

Kennedy sprak toen voor het Rathaus Schoneberg het volk toe met de legendarische woorden: “Ich bin ein Berliner”.

Vanmorgen om 10.00 uur vanaf de Stralouwer Allee 17 a nabij de wijk Treptower waar mijn zoon Doeko en zijn vrouw Stella in een flat na twee en een half jaar nog een dag wonen met de metro naar Unter den Linden.
Hier begint mijn wandeling.

Staande onder de Branderburger Tor trekt de geschiedenis van de stad aan me voorbij. Vorsten, staatslieden, militairen, demonstranten en touristen: allen zijn wel of niet gescheiden door de muur bij de poort geweest. Zo ook ik menigmaal, maar wel in vrijheid.

Het beeld met vredesgodin Quadriga staande in haar strijdwagen voort getrokken door drie paarden verheft zich 6 meter boven de poort.

Vreemd genoeg is zij in de geschiedenis van de stad het middelpunt geweest van veel oorlogsgeweld. Waarschijnlijk had zij zoveel uitstraling dat haar het lot van een bom bespaard is gebleven.

Lopend over de Unter der Linden passeer ik de Franse, Amerikaanse en Russische ambassades. Allen werden tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest en zijn op de Russiche ambassade na, pas na de val van de muur herbouwd.

De Linden aan beide kanten van de laan zijn ter gelegenheid van het naderend Kerstfeest opgetuigd met lichtslangen hetgeen in de avond een feoriek schouwspel biedt. unter-di-linden.jpg

De gebouwen langs Unter der Linden zijn in harmonie een mengeling geworden van historie en moderne architectuur zonder elkaar geweld aan te doen.

De winkels en hotels zijn chic, dit geldt ook voor de prijzen. Toch kan ik het niet na laten in de lobby van hotel Adlon Berlin een kop koffie te drinken. hotel_adlon_berlin.jpg

In een periode van 10 jaar heb ik Berlijn als grootste bouwput van Europa in rap tempo zien veranderen, het meest indrukwekkend vond ik de bouwwerkzaamheden bij de Postdamer Platz.
Maar men is nog steeds niet uitgebouwd.

Nabij het Adlon hotel bezoek ik het Holocaust- Denkmal. Het monument opgeleverd in 2005 bestaat uit donkere grijze zuilen met variabele hoogte ( tot 2 meter). De zuilen staan symbool voor de zes miljoen joden die omkwamen. gedenk-monument.jpg

Kinderen spelen er tussendoor verstoppertje. De een zal zeggen schande. Ik zie het als hoop op een ongecompliceerde jeugd.

Kijken, kijken en vooral niet kopen is mijn slogan in deze winkellaan. Ik vergaap me samen met vele anderen aan de duurste personen auto’s ter wereld.

Echter ook de kerstgroepen met stal in de etalages roepen in prijs meer het Hilton hotel op dan de stal in het veld, even buiten Bethlehem.

Voor Bethlehem moet je in de wijken Kreuzberg of Neukolln zijn. In deze laatste wijk is zelfs school bewaking ingesteld.

Aan de linkerzijde passeer ik het Deutsches Historisches Museum. 800px-deutsches_historisches_museum_vom_dom_04_04.jpg

Dit museum ging in 2003 weer open en biedt ruim 1000 jaar Duitse geschiedenis. In januari 2007 heb ik hier een dag door gebracht, zeker het bezoeken waard. Het is het oudste gebouw van Berlijn genaamd Zeughaus daterend uit 1706.

Iets verder op ligt rechts de Staatsoper Unter den Linden. In januari waren de restauratie werkzaamheden nog in volle gang. Nu ligt dit neoklassieke bouwerk uit 1741 er weer herboren bij.

De voorgevel van de Humboldt- Universiteit ( 1890) om de hoek ligt verscholen achter een posant groot reclame doek van een of andere auto fabrikant. De restauratie is in volle gang.

Overigens valt me op dat ter afscherming overal waar restauratie plaats vindt enorme doeken met slanke dames in schaarse lingerie je toe schreeuwen en de stijgers met bouwvakkers verbergen.

Voor de gemeente Berlijn zijn deze reclame doeken een belangrijke bron van inkomsten voor de restauratie. Immers 600 vierkante meterdoek levert € 205.000 op.
Voorwaarden is wel dat de restauratieplek centraal gelegen moet zijn en dat er dagelijks veel bezoekers aan voorbij trekken.

Aangezien Berlijn nog genoeg cultuurmonumenten heeft te restaureren is deze tijdelijke reclame een welkomme bron van inkomsten en oogt het ook mooier dan die groene afdekdoeken.

Op de Bebelplatz kan ik het niet na laten het ondergronds monument met de lege boekenkasten door het glas nog een maal te bekijken. Juist die leegte tussen de planken stralen zoveel symboliek uit. buecherverbrennung_denkmal_bebelplatz_berlin.jpg

Op dit plein vond in mei 1933 de beruchte boekenverbranding door de nazi’s plaats. Het monument maakt je door zijn eenvoud stil.

Voorbij het plein verandert de stad in een Alpendorp. Hier begint de Weinachtsmarkt. weinachtsmarkt.jpg Honderden houten verlichte minie Alpenhuisjes verscholen tussen dennenbomen tonen er hun koopwaar.

Opvallend is het aantal eet- en drinkgelegenheden. De aangelegde ijsbaan in het midden is vooral vertier voor kinderen.

Gluwein, pullen bier en braadworsten in alle soorten en maten gaan om 11.00 uur als broodjes over de toonbank. Ik moet er op dit tijdstip niet aan denken zo’n vette hap te nemen.

Een schouwspel is het wel, dit geldt voor de aangeboden koopwaar maar ook voor het passerend publiek, dat ik gezeten achter een kop gluwein bekijk.

Ook hier komen Maria-Magdalena’s voor, een zigeunerin met hoofddoek en zogend kind aan de borst weet mij als Hollander er vlekkeloos uit te plukken voor € 1.

Inmiddels is het 13.00 uur, tijd om verder te gaan.

De St- Hedwigskathedrale, de zetel van het aartsbisdom Berlijn uit 1740, houd ik voor gezien. Immers ook deze kerk heb in januari al bewonderd.

Aan de overkant van de rivier De Spree begint de volgende Kerstmarkt, nu gecombineerd met een kermis.

“Stille Nacht, Heilige Nacht”, gaan hier samen zij aan zij met “Dans tich mit mir in de morgen”.

Het reuzenrad met verrassende verlichting en de ketting carroucel maken duidelijk dat het geen stille nacht zal worden.

Op weg naar Alexanderplatz met zijn imposante Berliner Fernsehturm (365 meter hoog en daarmee het hoogste gebouw van de stad) die je uit alle hoeken van Berlijn kunt zien straalt nog de grootsheid uit van de voormalige DDR.

De toren gebouwd tussen 1965 – 1969 moest de ” hoofdstad” Oost- Berlijn uit dragen. Nog steeds draagt die toren iets uit, voor mij vooral als kompas. berlijn-2005-010.jpg

Even twijfel ik of ik het draaiend restaurant tegen betaling zal bezoeken, immers je kijkt 40 km ver in de omtrek en de heldere lucht vandaag vormt geen belemmering. Echter die dure kop koffie nekt me.

Het Alex-plein zoals de Berlijners dit liefkozend noemen is bij lange na nog niet het vroegere hart van de stad weet een 75 jarige man mij te vertellen. Ik geloof hem, want hij heeft er als kind gespeeld.

Wel wordt er hard gewerkt, de inmiddels uitgeklede voormalige regeringsgebouwen van de DDR krijgen een face-lift. Het drilgeluid van de boren knalt dan ook om je oren.

Gezeten in het gelijk namige Berliner Rathaus restaurant met uitzicht op het rode stenen stadhuis gebouwd in 1861 gebruik ik in een uitgeholde roggebrood bol een kop goulaschsoep.

Zeer smaakvol en origineel.

Lopend over de Stralauwer Strasse passeer ik de Nederlandse ambassade. nederlandse-ambassade-berlijn.jpg Een mooi bouwwerk.
Echter ook hier weer meters doek reclame gesponserd door het Nederlands bedrijfsleven.

Waarom geen kunst tulpen verlicht met ledlichtjes van Phillips op de voorgrond die in de avond van kleur veranderen?

Zodra de Stralauwer Strasse overgaat in de Spandauwer Strasse voel en zie ik dat ik het oude Oost- Berlijn nader.

De flatgebouwen worden steeds grouwer. Niet dat hier geen bouwactiviteiten plaats vinden, maar duidelijk is dat het centrum prioriteit heeft gehad sinds de val van de muur.

Zo zijn en worden de voormalige pakhuizen gelegen aan De Spree in hun oorspronkelijke bouw gerestaureerd. De muziekzender MTV is er gehuisvest en vele panden hebben een kantoor, restaurant of cultuur functie gekregen.

Aan de overkant wordt een monumentaal cultuur centrum gebouwd. Ja alles gaat hier in overtreffende trap.

Sanitaire gelegenheden zijn er niet in deze Strasse. Echter een aantal ruwe granieten zuilen die een kunstwerk moeten voorstellen geven mij rugdekking en weer lucht.

Dit laatste heb ik ook wel nodig, want ik nader het grootste over gebleven stuk muur van ongeveer 1 km. de-muur.jpg
In de nacht van 12 augustus 1961 werd met de bouw begonnen. Voor de inwoners van Berlijn moet dit de meest traumatische gebeurtenis geweest zijn. Hele families werden door beton 30 jaar van elkaar gescheiden en meer dan 100 mensen verloren tijdens een vluchtpoging het leven.

Ik realiseer me dat mensen tot op de dag van vandaag hier weinig of niets van geleerd hebben. In het Midden- Oosten herhaald zich de geschiedenis vanuit het Westen.

Langs de muur wandel je niet. Langs deze muur slenter ik. Dit betonnen doek met zijn graffiti bewonder ik element voor element. Teksten en beschilderingen wisselen elkaar af. De kleuren zijn verbleekt onder de voortgang der jaren.

Als ik aan het einde kom haal ik opgelucht adem, wat een vrijheid heb ik altijd gekend.

Spandauwer Strasse gaat over in Stralouwer Allee. In de verte zie ik op het torenhoge kantoor gebouw in blauw de lichten van de Allianz branden. Vlakbij is mijn thuis haven voor de laatste nacht. Immers Doeko en Stella kijken vanuit hun woonkamer hier op uit.

Wel realiseer ik me, dit is nog 5 km lopen, dus tijd om hun wonen te evalueren.

Het flatgebouw ziet er uit als een robuust in het vierkant gebouwde bunker van zes hoog. Er is een centrale toegangspoort naar een mistroostig binnenhof. De ijzeren toegangspoorten knallen in de nacht met veel lawaai dicht.

Het wonen echter dit zonder lift op 5 hoog is geriefelijk. Dit voorrecht was vroeger voorbehouden aan partij ambtenaren van de DDR. Ook de huur is er naar Nederlandse maatstaven beduidend goedkoper.

Nee, aan ruimte, huurprijs en woongenot heeft het hen niet ontbroken. Dat deze wijk wel om renovatie vraagt mag duidelijk zijn. Echter Berlijn vraagt om geduld.

Aangekomen op mijn eindbestemming kan ik het niet na laten het aanstekelijk ontbijt cafe open vanaf 0.2.30 uur nog even aan te doen. Het ligt even voorbij hun woning op de hoek en tijdens mijn bezoeken ben ik er nog nooit binnen geweest.

Van buitenaf heeft het iets weg van de Wallen in Amsterdam. Blauwe en rode TL-verlichting markeren schuin voor de ramen de vensters. Binnen is het een orgie van posters. Dit langs wanden en plavond. Het lijkt wel ” Loesje” maar dan anders en minder gestructureerd.

Het tato gehalte onder de mannen ligt erg hoog. Vrouwen kom ik behalve de bediening niet tegen.
Toch geniet ik van dit cafe met zijn eigen uitstraling ook al wissel ik met niemand een woord.

Samen ga ik met een uitgeblust verhuisstel met taxi naar een eethuis om daar Berlijn afsluiten.

Nou ja afsluiten is te veel gezegd. De mensen achter Loesje blijven je als Sinterklaas ook in de nacht bij thuiskomst nog verrassen.

De volgende ochtend verlaten we in stromende regen om 0.7.15 uur Berlijn. Stella met de trein, Doeko en ik met boedelbak. Gebroken arriveer ik om 22.00 uur op mijn thuis haven, toch had ik mijn wandeling en alles er om heen niet willen missen.

Afscheid nemen van een thuis, warm logeeradres en plek waar je graag gewoond hebt betekent ook een beetje dood gaan.

Echter in Nijmegen wacht jullie hergeboorte, maak er samen iets moois van.

De chauffeur.

vrienden-geenkamer.gif

Echte vrienden kun je op een hand tellen. Rinie is voor mij de duim op die hand. Met de duim geef je die ander een opsteker om er voor te gaan.

Niet dat wij elkaar vaak zien en ons contact is de laatste jaren verwaarloost. Over en weer hebben we beide weer een nieuw leven opgebouwd en daardoor ook nieuwe liefdes en vrienden leren kennen.

Ook dit hoort erbij.

Echter jij vriend, biedt in de moeilijkste periode van mijn leven ( 1992) met lachen, huilen, uitgaan, aardbeving, mij gedurende een onafgesproken periode een thuis aan.

Echter niet alleen aan mij, maar na een maand ook in het weekend aan mijn kinderen.

Of die andere vier vrienden – vingers op mijn ene hand, dit ook aangeboden zouden hebben kan ik niet bevestigen nog ontkennen.

Die duim echter heb van jou gehad.

Dank je wel hiervoor.

Archief