Samen met een fietsende vader en zoontje van ongeveer 5 jaar sta ik stil op de brug waaronder de A 67 van Venlo naar Eindhoven loopt.

Het manneke is helemaal onder de indruk hoeveel verkeer onder zijn voetjes voorbij scheurt.

In gedachten droom ik terug naar mijn jeugd als zesjarige en zie de twee baans snelweg vanuit Geleen naar Heerlen.

Ook ik stond toen op een brug van Spaansneerbeek-Geleen naar Neerbeek-Beek. Het verkeer was aanmerkelijk rustiger en samen met mijn vriendjes telde wij de Daf- vrachtauto’s met rode kleur die ons van beide kanten tegemoet kwamen.

Wie de eerste honderd geteld had en de chauffeur onze zwaaiende handjes met een toeter beantwoord had kon rekenen op een chocolade kwatta reep thuis. Scheidsrechter waren we onderling en onze ouders deden niet moeilijk over de prijsuitreiking.

Het manneke op de A67 ziet van verre een dertigtal driewielige motoren aankomen. Uitbundig begint hij te zwaaien. Allen beantwoorden hem met hevig getoeter en gezwaai. Hij heeft de dag van zijn leven. Kwatta krijgt hij echter niet van zijn vader dit zal wel een fristie worden.

Als vader en ik elkaar aan kijken pinken we beide een traan weg. Hij om het genieten van zijn zoontje, ik om een vervlogen jeugdherinnering, maar beide warm.

Wat een brug al niet kan doen.

Advertenties