Dertien jaar geleden dacht ik, het zal mijn tijd wel duren.

Mijn typemachine en vulpen doen het goed en de PTT bezorgd mijn post mits voor 17.00 uur op de bus morgen.

Onbekend maakt onbemind zegt een spreekwoord.

Ik ben je nog steeds aan het ontdekken, ben je gaan waarderen, kom je vreemde streken en koppigheid tegen en erger mij op bepaalde momenten aan je.

Jij bent bijna een mens maar dan zonder emotie en dat stoort. Er bestaat geen groter pijn dan genegeerd worden.

Waarom laat ik je niet los?

Advertenties