Gisteren liep ik wandelend voorbij je ouderlijk huis langs het Pieter toegangspad van olympisch zwemmer Pieter van den Hoogenband.

Het naambordje staat op ouderlijk erf, en ik ben het er mee eens dat je een naam beter bij leven dan na de dood aan een persoon kunt schenken.

Zo moet het gezin ook gedacht hebben.

Maar een pad blijft toch maar een toegang tot de voordeurbel en zo lang is het pad niet.

Vanmiddag in het voorbij lopen naar huis op Papenvoort mijmer ik verder. 

Hij werd  slechts vijfde en in het olympisch spel tel je dan niet meer.

Toch ga ik de gemeente Geldrop- Mierlo vragen naar deze veelvoudig olympisch kampioen uit Zesgehuchten een straatnaam te vernoemen.

Overigens vind ik dit ook gelden voor  de overleden, Annie Sloots, de kleine kruidenierster uit Zesgehuchten.

Ook zij heeft het iedere keer waar moeten maken, het was zwemmen, pompen of verzuipen. Zij stierf dit jaar  in het harnas van haar schort tegen superketens.

Pieter, ik hoop dat je samen met je moeder Astrid bereid bent twee straten te openen in ons gehucht.

Immers op het ex -vrachtwagen bedrijf van Brekelmans op Papenvoort komen nieuwe woningen en wat is mooier straatnamen te noemen naar mensen die men kent uit ons gehucht.

P.v.d.Hoogenbandstraat, olympisch kampioen. A. Slootsstraat, kruidenierster Zes Gehuchten, Brekelmansstraat transporteur.

Dank zij jouw vader Cees Rein kon ik na vier jaar (61) weer opnieuw huttentochten maken in de Alpen. Nee, geen olympisch maar wel weer geloof in me zelf.

Warm is voor mij dat je in mijn roots geboren bent, dit maakt het helemaal goed.

Limburgers zijn geen zwemmers en schaatsers en het wielrennen wordt ook mager.  

Het wordt een kampioenschap  straatnamen kiezen tussen de gemeentes Maastricht, Geldrop-Mierlo, Eindhoven en het buitenland Neerpelt.

Ik hoop dat Zes gehuchten wint.

Advertenties