Samen zijn, stilte momenten, emoties, herinneringen ophalen gevoelens van ongemak en leegtes delen.

Maar vooral dat wachten op het vertrek van de trein eerst uit Sittard en daarna uit Eindhoven totdat we al zwaaiend over en weer elkaar niet meer zien.

Lopend over het perron naar mijn ijzer voertuig terug naar Geldrop  pink ik  een traan weg en denk dat zullen die twee op weg naar het beloofde land en daarna naar hun thuisland Australie nu ook doen.

Je moet toch ergens troost in vinden.

Bovendien komen jullie over twee jaar samen met alle kinderen en kleinkinderen het 40 jarig huwelijk vieren in het geboorte land.

De pijn zit echter in vraagtekens. 

Zijn wij er dan nog allemaal?

Als wij daar antwoordt op konden geven, was afscheid nemen minder hard.

Advertenties