Heerlijk met kookvrienden in de nabijheid van Coo in ons vakantie huis.

Ontwaken en uit het raam kijken met een grazend ree in je achtertuin voor drie dagen. Door de nevel de flanken van het laaggebergte langzaam tot een schilderij zien komen.

Indiaantje spelen met pijl en boog en hoog boven je de wilde zwijnen al stoeiend en knorrend met modder zien spelen.

Afvaren met een kano over de wilde rivier, het ultime los laten.

Op de klippen lopen bij een waterval, drijfnat.
Je gebit bijna mee gesleurd door het klappertanden zonder kukident hechting.

De vol gelopen kano door een jonge Belg aan de kant laten sleuren. Wat ben ik je dankbaar, of je Vlaam of Waal bent maakt niet, maar ik verstond je wel en dit tegen de stroom in.

De aangrenzende bewoners vragen of ik met hun goed vinden de lege gele banaan via hun achtertuin naar de weg mag sleuren.

Verkleund onder een mager zonnetje bij de bushalte besluiten zal ik terug lopen of naar het eindpunt gaan, niet wetend waar het ligt.

Mijn intuitie, en daar vertrouw ik op, zegt, warm blijven Jo.

Volg de rivier met de stroom mee, want je kookvrienden willen wel  warm met je koken maar het zijn geen mensen die in dit geval een te koud handvat vatten.

Lopend  als een schichtig hert naar de bron vlucht ik met regelmaat het struikgewas in. Motorrijders hebben hier monopolie.

Na zeven kilometer, hoor een auto toeteren en stoppen, vlak voor het kruispunt waar ik vanaf  de weg de rivier niet meer kan volgen.

De verlossende Engel spreekt, meneer u hoort met uw eigenwijs haar tot mijn kano groep, stap in.

Gezeten in haar auto doe ik mijn grijze bedpantoffels uit.

De Engel spreekt, wel heel bijzonder dat u op pantoffels door de Ardennen struint.

Ik geef haar gelijk, maar mijn wandelschoenen zijn droog gebleven.

Mijn pantoffels heb ik na 10 jaar bij de Belgen gelaten. 

Inmiddels loop ik tot grote vreugde van mijn vrouw Marijke op eigentijdse blauwe instappers.

Los laten is een proces , maar als de natuur helpt kan het zeer snel gaan.

Advertenties