altijd vrolijk

altijd vrolijk

Voor vele jonge vrouwen en mannen met een smal lijntje een droom.

Kijkend vanuit mijn vliegtuigstoel vraag ik me af  waar komt die droom vandaan?

Jullie werkruimte op grote hoogte  is enkel een smal gangpad van voor naar achteren met een vooruitgeschoven karretje om ons glimlachend te voorzien van spijs en drank.

Nadien treden jullie op als vuilnisophalers, kiosverkopers,  en venters met luxe artikelen in een rijdende etalage.

Tussen de bedrijven door zorgen jullie als bedienend personeel dat het ons aan niets ontbreekt. 

Tijdens het opstijgen en landen waken jullie over ons en wie vliegangst heeft wordt verzorgend bijgestaan.

Dronken en schreeuwende passagiers spreken jullie met een eeuwigdurende glimlach vermanend toe, en in het uiterste geval treden jullie op als cipier en slaan iemand in de boeien.

Ongetwijfeld hebben jullie een EHBO-diploma en zullen weten bij een noodlanding hoe te handelen, maar zo vaak komt dit niet voor.

Waarin zit dan toch die passie?

Vliegen?  Met een koffertje op wielen in rangorde achter een piloot naar de gate lopen? Gezien willen worden?  Culturen willen ervaren tijdens een interlocale vlucht met 24 uur rust en 8 uur slapen? Salaris? 

Vrouwen of mannen die zich vervelen en vergapend jouw gedartel in het gangpad blijven volgen? Of is het de onrust in je benen?

kamermeisjeAls ik de volgende ochtend mijn hotelkamer verlaat en het kamermeisje werkzaam op veel meer vierkante meters een fooi geef van € 5 vraag ik me af, waarom ben jij geen stewardess geworden want jouw werk en uniform mag er ook zijn?

Bovendien ontvang  jij fooien, eet lekker ruim aan een tafel vanavond thuis, gaat met  je vermoeide voeten op de bank liggen, mag gewoon een baalgezicht trekken en gaat slapen als het  je uitkomt.

Kortom ik heb vele vragen tijdens mijn terugvlucht aan een stewardess, maar dit gaat wel lukken. Zij zal mij glimlachend eindeloos te woord staan.

Advertenties