druiven

Als een druiventros aan een draadje hangt en er begint een druif te rotten, kan die druif de andere druiven aan tasten en zelfs het laatste draadje. Soms kan de wijnboer ingrijpen, maar de natuur kan ook zijn eigen weg kiezen en staat de boer machteloos.

Lieve Annelore, Celine, Nadine, Huub, Clim, Cecile, Rob, Annelein en Arjanne.

Machteloos hebben we allemaal, tantes, ooms, nichten en neven het slopend proces in het lichaam van Maurice gevolgd. Steeds weer met hoop, maar ook nu konden artsen als gezondmakende boeren het vernietigingsproces in jouw lijf niet stoppen.

45 Jaar jong. Oneerlijk, waarom? Het had zo niet mogen gaan.

In mijn gedachten dwaal ik terug naar 1964. Jij was toen 1 jaar en ik 15. Je ouders woonde toen op de Potterberg te Maastricht. Het was in die tijd dat ik af een toe  tijdens seminarie – en juvenaatsvakanties oppas voor je was.

 Niet dat je ouders hier gemakkelijk mee omgingen. De buren Lille en Frits in de flat ernaast keken over mijn schouders mee. Jouw ouders waren zuinig op je.

Zowel jij als Cecile heb ik in die jaren als kinderen zien opgroeien, immers ik logeerde nogal eens bij jullie, van Potterberg  tot Jekerdal, en van Jekerdal tot Eygelshoven en Geleen. 

Logeren doe ik nog graag, immers ik ben en blijf een familie mens.

Jouw vader en ik hadden en hebben zes dingen sterk gemeen en dat is het het voeren  van luchtig en soms zwaar gesprek, het seminarie uit het verleden, de belangstelling voor genealogie, genieten van een goed glas wijn, het roken van een cigaartje, en de natuur.

Heerlijk vond ik het in die tijd met je vader mee te gaan naar het stadsarchief en in die belegen boeken mee te snuffelen.

Jouw moeder vond mij als kind een kwebbelaar, dat was ik en ben ik nog steeds. Maar naar mate ik ouder werd ontdekte ik ook dat zij daar niet voor onderdeed. Haar creativiteit heeft mij altijd bewonderd, dit hebben we samen gemeen. Maar ook haar gastvrijheid en eindeloos optimisme waardeer ik zeer.

Maurice, het contact tussen jou en mij werd in de loop der jaren minder, immers ik volgde mijn kloosterpad en jij had als opgroeiend student neem ik aan andere “zorgen” aan je hoofd dan met een monnik om te gaan.

Vrijdag , 3 april komt aan jouw leven een einde.  Wat hadden wij graag gehoopt dat aan de kwartierstaat van je ouders nog vele hoofdstukken Maurice- Annelore toegevoegd zouden worden.

Het was ook  3 april 2000 dat je oom Harrie als eerste in ons gezin Pinxt overleed.

Toen ik je ongeveer twee maanden geleden belde, zei je tegen mij; Jo het is uitstel van executie. Samen met Annelore bereidde jullie je kinderen voor op wat mogelijk te wachten stond. Ons gesprek was hartverwarmend, pijnlijk maar vooral met bewondering en respect naar jullie beide.

Dit zelfde respect hebben wij als familie ook naar Clim, Huub, Cicile en Rob, maar ik wil ook de betrokkenheid van de zussen en broers van Annelore niet vergeten.

Jullie hebben het als  families de afgelopen jaren nogal voor de kiezen gekregen.

Warme, rustige en levenslustige Maurice namens ons allen bedankt voor de fijne ontmoetingen. Waar je ook mag zijn, wij dragen je in ons hart mee.

Immers echt dood ben je als niemand meer aan je denkt.

Het ruiken van bloemen en het tot me nemen van een glas rode wijn of een trappist tijdens een meditatiemonent zal mij ongetwijfeld terug voeren naar personen die me dierbaar waren, jij bent er een van.

Ik hoop dat dit voor Annelore, Celine Nadine, en beide families ook zo zal zijn. Geuren,smaak, en warme gesprekken blijven herinneren en pijn verzachten.

Dag Lieve Maurice.

Advertenties