de-dag-waarop-mijn-vader-huilde

Op mijn veertiende verjaardag kreeg ik dit boek van mijn oudste broer en schoonzus. Er staan allemaal korte oorlogsverhalen in. De kaft wordt gesierd door het standbeeld van de dokwerker te Amsterdam.

Jammer genoeg heb ik het boek niet meer en de enige dag dat ik mijn vader heb zien huilen was  op 5 juli 1960, bij de dood van zijn Mieke en ons moeder.

De tweede wereldoorlog heb ik niet mee gemaakt, ik ben immers een bevrijdingskind uit 1946.

Verhalen over de oorlog ken ik alleen uit overlevering van mijn vader en oudere broers en zussen. Ons gezin bestond dan ook uit vijf kinderen van voor de oorlog en vijf kinderen van na de oorlog.

Van mijn vader herinner ik me dat hij uit koolzaad met een handmolentje olie perste voor huishoudelijk gebruik. Daarnaast maakte hij jenever voor de boeren uit graan. Het molentje kan ik me nog herinneren ergens verdwaald op zolder.

Van zus Jenny weet ik dat Engelse militairen voor overnachting in onze voorkamer ingekwartierd waren, waaronder een zeker Tommy. Zij heeft er nog foto’s van.

Broer Huub heeft mij de schuilkelder achter in de tuin vele jaren al gravend laten zien. Verroeste kogels kwamen boven en vergane proviand blikjes.

Ongetwijfeld zullen al mijn vijf oudere broers en zussen hun eigen herinneringen hebben met hun eigen gekleurdheid. Wel zou ik hun verhalen voor mijn- en de generaties die na mij komen niet verloren willen laten gaan.

Op gesprek nu het nog kan.

Advertenties