drie broers

Daar staan we dan, de naoorlogse broertjes aflopend qua leeftijd van links naar rechts stram in houding,  en ieder met een eigen kleur pulover. Die van mij wijnrood, die van Ad wolkenblauw en die van Michel vastenpaars.

Duidelijk is te zien dat we op die leeftijd nog niet gewend zijn voor een camera te poseren.

Op het eerste gezicht lijkt de foto dan ook saai, maar veeg je haardracht, kleding, sokken en schoenen weg dan zie je drie gezichtjes en handen die emotie uitstralen.

Zelfverzekerd kijk ik de fotograaf aan en mijn gebalde vuist laat duidelijk zien dat ik waak over die ander twee.

 Ad kijkt wat ongemakkelijk en laat zijn handen als een weerloos lammetje hangen.

Michel is afwezig, hij ondergaat het nemen van de foto maar beseft nog niet waar we hier voor staan. Zijn vuistje is nog niet bij elkaar geknepen.

Nu we groot zijn knijpen we alle drie op verschillende wijze onze vuisten bij elkaar, echter zonder geweld en dat siert ons broers.

Advertenties