krammen

Zeven was ik toen ik in het tankeldraad (prikkeldraad) bij boer Vranken de bal uit de wei wilde halen en bleef hangen.

55 jaar later herinnert het lidteken als tato op mijn linker bovenbeen nog steeds aan de vier krammen die door de huisarts gezet werden.

Met een tato heb ik dan ook niets. Immers die krammen brachten na een pak slaag thuis en een half uur fietsend gezeten achter mijn vader door  dokter Raaymakers met prik jodium zonder verdoving het vel weer bij elkaar.

Janken deed ik van de pijn, maar eigen schuld is dikke bult zegt de dokter en na 3 weken als ik er ze uit haal zul je het weer voelen.

Hoe teer wordt er  op heden na verdoving met naald en draad geweven. Bovendien groeien de draadjes er spontaan uit.

Beleren doet echter de tegenwoordige huisarts niet meer. Deze begeleidt het proces van handelen stap voor stap bij kind en ouders.

Wat beter is laat ik in het midden, maar mijn tato heeft mij al 55 jaar doen afschrikken van prikkeldraad.

Advertenties