handen

Deze vuist op deze vuist en zo gaan wij naar boven.

Aan de tere handjes van kleindochter Billy zie ik vergeleken met die van mij het verschil in jaren.

Die van haar gaan zich motorisch in rap tempo ontwikkelen, die van mij moeten fysiotherapeutisch langzaam onderhouden worden.

Zowel haar handjes als de mijne zijn onrustig. Die van haar maken grijpbewegingen om meer grip op alles te krijgen en dit gaat snel, die van mij maken dit ook om grip te behouden, maar dit gaat vertraagd.

Bij Billy en Lola-Kay zitten de handjes strak in het vel.

Die van mij zijn in de herfst belandt en mijn aderen zie ik meanderend op mijn gerimpelde huid het bloed voortstuwen tussen lidtekens, overkomen of onbezonnen vanuit mijn jeugd mee dragend.

Echter achter ieder lidteken zit een verhaal, ik vertel er graag over, al is het maar ter lering.

Marijke haar moeder bijna 85 maakt zich druk om de kop koffie die ze ons aanrijkt met polderplas op het schoteltje.

Ma zeg ik, maak je niet druk. Je bent in de polder geboren en bent als kind nat opgegroeid op een boot. Schommelen mag iedereen, waarom niet op jou leeftijd.

De cosmeticareclame kijkt vooral naar handen tussen 30 en 55. Zij proberen de onvermijdelijke overgang naar ouder worden tegen betaling zolang mogelijk strak in het vel te houden.

Toch kijk ik liever naar getekende handjes, die kunnen jong of oud zijn. 

Immers wij mensen overdrijven als het om het formaat gaat. Met de rest van ons lichaam vergeleken blijven het net als onze voeten achter gebleven wapperaars. 

Wel laten handen en voeten door gebaar en stap de geschiedenis van ieder individu zien. Zo kan die ene vinger je naar de hemel of gaskamer verwijzen.

Een schoptrap kan je dood of redding zijn.

Of de geschiedenis in de buik van een moeder, er tussendoor of over honderd jaar eindigt maakt emotioneel  voor ons mensen veel uit hoe we naar onze handen en voeten terug zullen kijken.

Het unieke  van handen en voeten wordt er  niet minder door, maar het lijf wat er tussen zit neem ik dit wel kwalijk.

Soms zou ik willen amputeren.

Desondanks kunnen handjes en handen, bergen blijven verzetten in het leven en denken van een mens zolang we maar deze vuist op deze vuist blijven zingen, klein met groot.

Advertenties