Le_Tour_de_France

Met plezier dwalen mijn gedachten terug  naar Monaco in 1970 samen met vriend Ton en een langharige zoon van een Amerikaansebankier die al liftend van zijn vader Europa mag ontdekken in mijn belegen groene Fort Anglea.

Half Europa inclusief het ijzeren gordijn hebben  we  al achter ons liggen.

Nee de proloog was toen niet in Monaco, wel een file om via Nice en Cannes in het donker in St- Tropez op het beloofde naaktstrand aan te komen.

De naakte waarheid was dat we geen slaapplaats meer konden vinden en onder de sterrenhemel op het strand sliepen. Naakt hebben we niet gezien.

De volgende dag waren wij niet  als de tour op weg naar La Grande-Motte. Barcelona was onze bestemming, de tour zal hier 9 juli arriveren.

Ook van Barcelona zien we niet veel. Maar wat wil je ook, drie jonge honden die in een kleine drie weken Europa willen bereizen.

1978 . Gerrie Kneteman wint het wereldkampioenschap. Via Theo Koomen en Hans Prakke, radioverslaggevers op de moter in de tour kom ik voor fl.250 gulden bij opbod in het bezit van de regenboogtrui.

Met fietskar gaan we vanuit Olst (Overijssel) op weg naar Drente. Ik  in mijn veel te strakke regenboogtrui om vervolgens bij Diever de trui aan de wilgen te hangen omdat de fietskar over een boomstronk een noodlanding maakt.

De kar heeft daarna nog jaren gediend als aardappel opslagkist en de trui heb ik bewaard om weer met opbod te verkopen. Slecht fl. 25 ontving ik nog. De jeugd kende immers deKneet niet meer .

Zo gaat het met roem en aandelen.

Vele jaren later leg ik samen met ons gezin deels de route af op weg naar La Grande-Motte vanuit Viviers naar Arles.

In Orange bezoeken we de Arc -de triomp met zijn Nederlandse geschiedenis. In Chateauneuf-Du-Pape doen we de pauselijke ruine aan en slaan enige flessen wijn in.

Avignon wordt aangedaan met een bezoek aan het palais des Papes d.d. uit 1309 en zijn straattheaters. De tour passeert ons daar in een zoef. 

In Arles laten we ons mee terugvoeren naar de gevechten van gladiatoren in het Romeins amfitheater. In de zomer worden hier nu stierengevechten gehouden voor 21.000 toeschouwers. Niet mijn bezigheid.

Geef mij maar de voetsporen van Vincent van Gohg die hier schilderde in 1888 en 1889. Zijn leven was al een tour op zich zelf.

St.Thome nabij Viviers 25 km onder de nogastad Montelimar is een aantal jaren onze kampeerplek. Gelegen aan de vroegere krijtrotsen van de rivier de Ardeche breng ik onder het gezang van krekels menig culinair hoogstandje voort.

De kanotocht, ook een tour over 30 km vanaf Vallon-Pont d’Arc voel ik in mijn herinnering nog steeds aan mijn billen.

Echter wij waren nomaden kampeerders en dus op naar de Provence.

Lavendel, vis, olijfolie, knoflook en paprika’s strelen onze ogen en zintuigen op de plaatselijke markt om die vervolgens omstreeks 20.00 uur als heerlijke maaltijd vissoep bouillabaisse onder het genot van stokbrood en witte wijn in onze magen te laten afgleiden.

Via de Mont Ventoux, waar we even stil blijven staan in de mist bij het gedenkteken van de overleden wielrenner Tommy Simpson in 1967  gaan we via Gap op weg naar Le Roux gelegen in het natuurpark des Ecrins. Een oase van rust gelegen aan een wilde bergrivier. De tour kan hier niet komen. Immers aan het einde van dit ruige park zou hij aan de top dood lopen.

Hier wordt me het plukken van cantharellen en eekhoorntjes brood bijgebracht en raap ik  na een regenbui meer dan tweehonderd escargots, die bij thuiskomst na twee dagen ontsnapt langs de hele achtergevel van mijn huis zitten.

Het wordt opnieuw een dag plukken op een ladder, maar gastronomie loont.

Vandaag is het 14 juli, Frankrijk herdenkt de revolutie.

Voor mij een feest van culinair genieten, dansen onder de druiven ranken in de zwoele avondzon met eigen mee genomen flessen wijn om de kosten te drukken. De lambades dreven van het zweet over mijn rug.

Mijn tour in dit schrijven loopt niet logisch, wil ik ook niet, ik pik er routes uit waar ik een herinnering bij heb.

12 juli

Als de tour gaat naar L’Alpe-d’Huez zitten we om 7 uur s’ochtends halverwege de berg met kooktoestel en eten en drinken voor de hele dag te wachten op wat in de middag komen gaat.

Spectaculair is het, alleen al de reclamecaravan is een groot circus. Het lijkt wel een carnavalsoptocht waar kinderen en volwassenen allerlei lekkers en reclame spullen bij elkaar kunnen graaien.

Daarna komen de helies, je weet dan dat de renners in aantocht zijn. Zwoegend zie je ze een voor een afgepijgerd voorbij komen. De emotie in me is groot, vandaar dat geen foto lukt.

Vrijdag 17 juli.

De renners zijn in de stromende regen op weg naar Colmar in de Vogezen.

 Twee maal heb ik via de route des Vins dit Venetie van Frankrijk aangedaan. Smaakmakend zijn er de witte wijnen als de pino gris en de riesling, maar ook de zuurkoolschotels en quiche Lorene is een aanrader. Bovendien vind je er talloze kraamkamers voor ooievaars op de daken.

Lourdes.

Hoe kan ik die plek de afgelopen dagen vergeten zijn? Mijn ouders draaien zich om in hun graf.

Moeder is er nooit geweest, maar Maria was als naamgenoot voor haar heilig.

Vader heeft het oord wel bezocht en was het meest onder de indruk dat bij de heilige grot geen vogelpoepje lag. Bovendien bracht hij tich Mariabidons met water mee naar huis, terwijl wij kraanwater in huis hadden. 

Mijn eigen waarneming was, dat alle vogels door de walm van brandende kaarsen vluchtend door rookvergiftiging over het oord heen vlogen.

De maagd Maria heeft in dit oord haar eigen verlichte tour maar dan 365 dagen per jaar. Met regelmaat komen dan ook promineneten om dit evenement mee te maken. Paus Benedictus was er nog het afgelopen jaar in zijn witte trui.  Ook hij kan zijn pols breken als het glad is.

De aankomst van de tour in Parijs heb ik op de t.v. vele malen gezien. De plekken ken ik door er geweest te zijn.

Toch vond ik de meest bijzondere ervaring gezeten op een campingstoel toen de tour in juni 1996 onder de spoorbrug van mijn woonplaats Geldrop voorbij zoefde. Ook nu lukt niet een foto.

De reclame spot van koekfabriek Pijnenburg uit Geldrop met dat happend jochie op de fiets vind ik als Zuid-Limburger dan ook maar niets. Immers Geldrop heeft niet 1 berg laat staan vlaaien.

Reclames en de tour zijn niet te vertrouwen maar dit maakt het wel spannend.

Let maar op Amstrong, hij wil na 40 jaar weer als eerste vanaf de maan in Parijs op aarde komen. Of wordt het toch die Spanjaard die net als Columbus Amerika ontdekte?

Ik heb mijn voorkeur maar die vertel ik niet.

Advertenties