Sjaak 4

Connie van den Bosch zong er ooit een liedje over. ” Ik denk nog vaak aan kleine Sjaak, groot in kattenkwaad”.

De  Sjaak die ik ken, is geen kleine jongen meer maar een hoogbejaarde man met Alszheimer. Via zijn kinderen kregen we bericht dat deze oude boom niet meer in staat is in het oude huisje gelegen aan de Papenvoort 22, eigendom van het bisdom Den Bosch van Zesgehuchten te blijven wonen.

Sjaak was een markante persoonlijkheid op Zesgehuchten. Eigengereid, recht door zee, een snelle babbel, wars van mee loperij, maar samen met zijn hondje Floor en fiets nieuwsgierig en belangstellend gericht op het reilen en zeilen van Geldrop maar bovenal Zesgehuchten.

De woensdagmarkt was voor hem op de fiets jaren een uitje, en samen met hangouderen deelde hij zijn politieke opvattingen. Maar ook het Eindhovensdagblad fietsend naar zijn zoon brengen was een welkom verzetje. 

Toch komt het moment dat Sjaak al fietsend verdwaalt. Ik herinner mij  hoe erg hij dit vond en de paniek in zijn lijf.

Jij en ik hopen dat dit ons nooit overkomt, maar wie geeft ons garantie?

Meer dan 45 jaar woonde Sjaak samen met Annie en zijn drie kinderen in zijn levend schilderijen museum, gekregen van oom Jozef, en aan het aantal te zien zat oom niet stil.

Legendarisch is geweest zijn kruistocht tegen pastoor Joosten die  hem het toegezegde huisje door het kerkbestuur aan een bejaarde broer en zus, in ruil voor gratis koster en kosteres wilde vergeven.

Op aswoensdag 9 februari  trok Sjaak zijn strijdbanier aan. Op het moment dat de pastoor in de kerk wilde overgaan tot het uitreiken van de askruisjes, verhief Sjaak publiekelijk zijn stem om de onrechtvaardigheid aan de orde te stellen.

 Ook al ging hij zonder askruisje naar huis, het huisje kreeg hij wel.

Annie vertelde hij mij heeft hier altijd graag gewoond, haar as hebben we onder de kersenboom uitgestrooid, zij hield van kersen en Zesgehuchten was haar plek.

Mijn inmiddels 32 jarige zoon had als 5 jarige iets met Sjaak. Hij noemde hem het opaatje van hiernaast. Zijn eigengemaakte palmpaasstok moest dan ook naar Sjaak. Waarschijnlijk hebben beide iets gemeen, mijn zoon heeft via “Loesje” jarenlang zijn mening in het openbaar op schrift geventileerd, maar in een kerk heb ik hem dit nog niet zien doen.

Sjaak, jammer dat je niet meer op Zesgehuchten kon blijven, want mensen zoals jij hebben Papenvoort wel kleur gegeven. Van harte hoop ik dat je in gedachten nog vaak terug zult dromen, jij en Annie zittend onder de kersenboom op Zesgehuchten.

Kinderen Adelaars, respect voor jullie zorg al die jaren, jullie hadden een fijne dampende ma en nog steeds een lieve pa.

groeten, Marijke en Jo Pinxt

Advertenties