voedselbank

Tussen voedsel verbouwen en het verstrekken ervan ligt een afstand van staan in modderklei en schoongeschropte tegels om het uur in een supermarkt.

In de super komen mensen om  vers voedsel te kopen, bij de voedselbank mensen die figuurlijk in de klei staan om wat net tegen de uiterste verkoopdatum aan hikt gratis thuis te verwerken.

Beide groepen blijven in leven, dus koop ik regelmatig in op de uiterste verkoop datum en ook ik leef en daar is niets mis mee.

Piet, mijn bejaarde vriend van 82 gebruikt driemaal per week zijn opgestoomde drie gangen diner in het zorgcentrum a € 8.

Voor de prijs hoeft hij het niet te laten, wel voor de service.

Gezeten tussen drie dames aan de laatste tafel van uitservering , krijgt hij met regelmaat te horen dat de bestelde vis op is en hij nu wel genoegen zal nemen met de aan hem verstrekte karbonade.

De dag erna krijgen de drie dames een halve gehaktbal uitgeserveerd want er zijn er te weinig. Piet begint te vloeken en zegt waag het niet mij een halve gehaktbal te brengen.

Piet krijgt een hele maar voelt zich naar het bedienend personeel schuldig. Immers zij doen hun werk naar behoren en zijn niet verantwoordelijk voor een verkeerde planning.

Piet is mondig en laat het er niet bij zitten. Telefonisch wordt hij van het kastje naar het muurtje door verbonden, om uiteindelijk na uren bellen de manager aan de telefoon te krijgen, -die net uit de vergadering komt-  en hem te woord staat.

Mevrouw zegt, meneer wij zullen uw klachten uiterst serieus onderzoeken.

Piet antwoordt, dame u kunt onderzoeken wat u wilt, als ik volgende week maar mijn bestelde scholfile krijg anders schop ik een rel in de eetzaal.

Krasse ouderen kom in verzet is mijn conclusie.

Advertenties