Het is 14.00 uur als ik incheck op weg naar Madrid.

Met Americo mijn paard heb ik het voorlopig wel gehad op die Hollandse daken. Bovendien bemerk ik dat met al die kapriolen mijn hernia weer begint op te spelen, tijd voor rust.

Ook de boot houd ik voor gezien, misselijk wordt ik van al dat stel ongeregelde pieten kotsend over de rail. De meeste leiden aan ADHD en een aantal zijn autistisch en staan  bij huis bezoeken er als houtenklaas bij en spreken geen woord Nederlands.

Bijscholing in status, taal, communicatie, techniek, cultuur, kleding en sociaal gedrag is dringend noodzakelijk.

Hierin ben ik het  eens met die blonde achterovergekampde politiekes in jullie land, maar verder deel ik niets met hem.

Ik wil daden zien, geen gelal.

Sint ben ik  immers voor ieder kind en mijn hoofddeksel pas ik aan van kruis tot halve maan.

Mocht deze man echter  over twee jaar de grootste partij zijn in jullie land besef dan wel, dat het Sinterklaasfeest niet meer bestaat, immers mijn wortels liggen in Turkije.

Maar terug naar de pieten.

Gisteren kreeg menige moeder door gebrek aan coordinatie van de stafpiet de krul van de staf op haar kop. Nog even en er moet een ambulance mee.

In het ene geval waren de stafdelen gebrekkig in elkaar geschroefd en stond ik alleen met de bovenste deel in mijn hand en in het ander geval liet Piet de  gehele staf los bij het aannemen van mijn boek met alle gevolgen vandien.

Ook aan het binnentreden erger ik me.  Beleefdheids etiquette zijn gewoon zoek.

De pieten struinen naar binnen en vergeten dat er ook nog een Sinterklaas voor de dichtgesmeten voordeur staat waarvan de bel het niet doet. 

Pas als een van de ouders vraagt waar blijft Sint maken ze zich er vanaf door te zeggen die is even naar het toilet is om snel de voordeur te openen.

Het nederig opzetten van de mijter bij Sint door de hoofpiet is er ook niet meer bij. Telkens moet ik die hogemuts zelf ter hand nemen en wordt er door hen niet gecontroleerd of  die muts statig op mijn hoofd staat.

Hoewel ik besef dat ik in Nederland logeer, ben ik als Sint van mening dat die pet toch niet iedere hulpsint past, je moet kaf van koren durven scheiden en dit geldt ook voor pieten.

Los van dit alles heb ik alle kinderen in 10 gezinnen zien genieten van mijn komst.

Soms eerst verlegen veilig weg kruipend op de schoot van mama of papa, maar door afstand te houden en verkennend vragen te stellen passend bij hun leefwereld zie je de meeste kinderen ontdooien en komen ze met verhalen en eigen gemaakte tekeningen en andere creativiteiten.

Bij niet een kind had ik het gevoel dat het cadeau voorop stond, zij wilde delen in ervaringen , vragen en antwoorden.  

Pas als de zakken naar binnen komen en ieder kind een cadeautje van mij krijgt, begint hierna het grote graaien in een aantal gezinnen.

Gelukkig kan ik dan aangeven dat er nog meer kinderen naar mijn komst uitkijken en dat papa en mama de rest met hen zodadelijk gaan uitpakken.

Bij sommige gezinnen zou dit een avondvullend programma geweest zijn en was ik minder blij weg gegaan.

Maar er zijn ook gezinnen bij waar ik met een bescheidenheid aan cadeautjes en net verwerkt verdriet graag de hele avond had willen doorbrengen.

Het personeel van Bart Smit en Blokker  in Nederland benijd ik morgen niet, met al die ruilbonnen.

Ook zij zouden vast wel net als Bart en neef Blokker met een minder gevulde  beurs in januari op een eiland willen vertoeven. Sint weet er zijn nog vele blanke slaven in dit soort winkels.

Een troost, in januari kookt Sint incognito weer met een van jullie.

Wat men niet ziet en weet deert ook niet, mijmer ik aankomend in een zonnig Madrid, maar die twee uitbuiters kunnen van mij de zak krijgen.

Advertenties