Dinsdagochtend 8 december is aan het lijden na 14 jaar een eind gekomen. Voor Huub, wij noemde hem Broer ervaar ik dit als een opluchting ondanks het verdriet en de leegte die hij achter laat.

Emoties overheersen en ik ben druk met het schrijven van een afscheidswoord voor zijn uitvaart, immers dit had ik hem beloofd in het ziekenhuis na zijn beenamputatie.

Op het moment van schrijven zit er een Onze Lieve Here beestje op mijn scherm, even later vliegt het ter hemel.

Is dit nu al een teken uit de hemel vraag ik me af?

Samen spraken we  over de dood. Het was een warm en luchtig gesprek.

Een groot deel van dit schrijven heb ik uitgesproken in de kerk. Op mijn site voeg ik hierbij mijn persoonlijke gevoelens en ervaringen  toe.

Als lijden een zware last wordt, kan de dood een bevrijding zijn.

Lieve Huub, Lieve Broer, Lieve Oom,

Symbolisch hebben wij. een aantal van je peetkinderen, peetzus, schoonzus uit Australie en drie jongere broers je naar binnen begeleid in de St. Martinuskerk te Beek (L).

Met z’n allen vertegenwoordigen wij een stukje familie geschiedenis al besef ik dat we door dood of andere familie omstandigheden niet hier allemaal zijn.

Opnieuw confronteerd deze kerk ons met afscheid. Immers jullie zoon Maurice (45) nam hier ook afscheid in april dit jaar.

Onze Pater familias is niet meer. Vader der familie is niet meer.

Met jouw dood lieve broer zijn we afgelopen dinsdag allemaal een beetje dood gegaan. Graag hadden we je nog vele jaren in ons midden gehad.

Immers jij was een familie mens. Intens kon je al rokend achter een sigaartje genieten van het samen zijn doormiddel van gesprek, gecombineerd met een etentje en een goed glas wijn.

Jouw rol binnen ons gezin was tweeledig. Immers ons gezin bestond uit twee generaties. Vijf kinderen van voor de tweede wereldoorlog en vijf er na.

Voor de ouderen was je een van de gelijken, maar door je vermeende priester roeping verwierf  je toch een status aparte gezien de toen heersende visie binnen de Rooms Katholieke kerk.

Voor ons vijf jongeren was je lange tijd raadgever en baken op weg naar volwassenheid.

Voor mij persoonlijk komt onze bijzondere band voort vanuit deels dezelfde jeugd ervaring. Beide bezochten wij immers het seminari en over het kloosterleven kon ik je weer later meer vertellen, omdat ik die ervaring had.

Beide kozen we toch voor een huwelijk, en beide kregen we kinderen waar we trots op zijn.

Huub, onze broer was een veelzijdig man. Gevormd in zijn jeugdjaren op het seminari van de Paters Der Heilig Harten te St.Oedenrode koos hij uiteindelijk toch voor een werelds bestaan. Hij heeft er goed aan gedaan.

Toch heeft deze periode in belangrijke mate zijn verdere  leven vorm gegeven. Dit in visie, cultuur, werk en hobby’s.

In visie was jij beschouwend en relativerend. Met regelmaat zocht je bezinningsmomenten op met vrienden binnen de kloostergemeenschap der Benedictijnen te Mamelis.

In je werk als directeur van het vormingsinstituut voor jongeren in Zuid-Limburg sociaal bewogen.

Met recht werd je bij het afscheid Ridder in de Orde van Oranje Nassau maar het zou ook hoger mogen zijn. Maar  jouw onzichtbare  ridderschap heb je samen gedeeld met al die andere mensen die nooit geridderd zijn.

Cultureel had je een liefde voor kerken, monumenten, musea’s, jouw stad Maastricht, Oostenrijk in je jonge jaren maar later vooral Frankrijk.

Jullie kinderen hebben die liefde van  beide ouders meegekregen.

Tijdens familie dagen bracht je ons regelmatig in de natuur, hedendaagse architectuur en bezienswaardigheden uit vervlogen tijden.

Dit alles doorspekt in uitleg met de nodige humor gecombineerd met een bezoek aan een bruin taveerne.

Je zou een goede stadsgids in Maastricht geweest zijn.

Marijke en ik kijken met een goed gevoel terug op de familiedag in september dit jaar in Geldrop.

Bewust hadden we het programma afgestemd op oudheid en cultuur, maar lieve Broer de eerlijk gebiedt dat wij er ook vanuit gingen dat het voor jou wel eens de laatste familiedag zou kunnen zijn.

In de trouwzaal van Het Kasteel, verbond je ons als schijn ambtenaar en predikter opnieuw in de echt.

Even dacht ik waren we beide maar priester geworden maar wel met de vrijheid zonder celibaat.

Jouw hobby”s waren veelzijdig.

Samen met Clim hadden jullie vanaf 1974 tot 2000 met drie echtparen een culinaire diner-club. Vier keer per jaar werd er samen gekookt.

Je siertuin waarvan je alle planten met de Latijnse namen kende was een welkome  afleiding na denk- en schrijfwerk. Al wroetend in de aarde raakte je hoofd weer leeg.

Zingen hebben vele binnen ons gezin van moeder Moeke mee gekregen, dit gold ook voor jou.

Jouw liefde ging vooral uit naar het Gregoriaans, en via de Bekerliedertafel heb je deze zang samen met zoon Maurice vele jaren  uitgedragen.

Jou grootste hobby was echter de genealogie. Omstreek 1961 begon je de geslachten van Hees en Pinxt doormiddel van een kwartierstaat te doorgronden en met succes vanaf 1550 tot 2008.

Jouw levenswerk  bevat ruim 414 A viers geschreven in kleine letters.

Met jou ben ik van mening: Wie zijn geschiedenis niet kent, kent zich zelf maar ten dele.

In de zomer van 2008 heb je de geschiedschrijving ” Limburg Vaderland van onze voorouders afgerond”. Ik hoor je nog zeggen: op een gegeven moment moet je er een punt achter zetten Jo.

Met het zetten van die laatste kleine punt had je moeite.

Tot slot een speciaal woord aan Clim je vrouw, de kinderen Maurice, Annelore, Cecile, Rob en kleinkinderen.

Wij broers en zussen kijken met respect terug hoe jullie gedurende ruim 14 jaar onze Broer van ziekte naar ziekte begeleid hebben. Het was niet altijd even gemakkelijk.

Sociaal werd jullie wereld door zijn lichamelijke beperkingen beetje voor beetje kleiner, maar het optimisme bleef maar ook de belangstelling naar ons als familie.

Daarnaast heeft het overlijden van Maurice in april dit jaar een diep litteken bij jullie en ons achter gelaten.

Lieve Clim dank voor je onvoorwaardelijke zorg, maar pak ook je eigen leven weer op en zing het verdriet via het koor er uit.

Lieve Broer, jouw strijd is gestreden, het is goed zo.

Van harte hopen wij dat je samen met je zoon Maurice, broer Harrie, Sjaak, Lea en de  ouders van Hees en Pinxt beschouwend vanuit de hemel ons blijft volgen.

Dag Lieve Huub, Dag Lieve Broer,  Dag Lieve Oom, bedankt voor al die warme jaren.

Advertenties