De afgelopen 3 dagen heb ik het twee keer na een half jaar uit de kast gehaald.

De eerste keer voor de uitvaart van mijn broer Huub gesierd met een paarse stropdas, en de tweede keer  voor de premiere van de speelfilm Lang leve de VUT  in Best met kleurrijk vlinderstrikje.

Na mijn trouwen in 2005 heb ik dit pak 7  keer gedragen. Telkens waren het momenten van vreugde of verdriet.

Het pak is ook een graadmeter voor mijn lijn. Immers ik weeg me nooit. Met een beetje geluk word ik  tussen verder gebruik hierin ook  opgebaard, immers slijten doet het niet.

Hoe anders  ligt dit voor een trouwjapon. Veelal blijft deze kostbare aanschaf  na de bruidsdag  tot in lengte van jaren in de kast hangen.

Een enkele Rooms- Katholieke moeder in wording vermaakt de japon tot doopkleed voor de kinderen, maar het gros laat de japon versterven in de kleerkast omdat zij er uit gegroeid  zijn.

Triest maar waar, menig japon beland uiteindelijk in de verkleed kist van de kinderen, kunnen de dochters al vast oefenen.

Al met al  zijn die € 300  investering van mij vergeleken met die trouwjapon van € 2000  niet verkeerd geweest.

Ook al is de toneel uitvoering van de kinderen gratis, ik besef de prijs van het kaartje, zij zullen nog vaak moeten spelen in de zelfde dracht.

Advertenties