Hoewel ik besef dat het niet meest voor de hand liggend onderwerp is om over te schrijven werkt het laten ervan altijd bevrijdend.

Met name in het winterseizoen met stamppotten en maaltijd vullende soepen weten mijn ingewanden met de gassen wel raad.

Omdat ze onzichtbaar zijn maar wel het reukzintuig bij je zelf en de ander in vervoering brengen al of niet vergezeld met boosheid, humor, of vlucht gedrag  blijft de geur voor  ieder individu herkenbaar.

Mijn partner weet dan ook feilloos familie Pinxt geuren uit een panel te halen. Ze ruiken naar ongedesemd brood met een vleugje knoflook,  gegarneerd met gesnipperde bieslook.

Kan er mee door is mijn conclusie, ik ruik ze elders wel eens beroerder denkend aan het desstructie bedrijf passerend nabij Son en Breugel.

Nee geef mij maar de nostalgische speelfilms “Winden waaien om te rotsen” om daarna de slapen in ” Eeuwig zingen de bossen”.

Advertenties