Veertien jaar kwam ik deze schilder- paradijsvogel zoals een journalist hem ooit beschreef al lopend of fietsend samen met zijn hond en katten dagelijks in de nabijheid van zijn “keet” op de Rielsedijk tegen op weg naar of van mijn werk.

Zelf vond ik Teun geen paradijslijke  uitstraling hebben, immers zijn sierlijke kuif was al lang kaal geplukt, en zijn vlasbaard was ook al jaren in de rui. 

Waarschijnlijk doelde de journalist op zijn paradijslijke vrijheid  van leven want die had hij.

14  jaar hebben wij elkaar vriendelijk  begroet, zonder elkaar echt te kennen. Door zijn zonderlinge leefwijze wist ik echter meer van Teun dan hij van mij neem ik aan.

Vandaag is het precies 100 jaar geleden dat deze exentrieke kunstenaar geboren werd in het Zeeuwse Kruiningen.

Na diverse omzwervingen in ons land strijkt hij neer in het Brabantse Riel toen nog behorend tot  de gemeente Zesgehuchten-Geldrop.

De plaatselijke kruidenierster weduwe Annie Sloots op Zesgehuchten waar Teun op zijn fiets de dagboodschappen haalt was tevens voor hem een buurt- en koffie adres. 

Echter Annie buurt ook met mij als ik sigaren haal. Zo leer ik beetje bij beetje  iets meer de mens Teun achter zijn doeken kennen en wie weet Teun van mij.

Teun was een mengeling tusssen kluizenaar, nomaad , kunstschilder en een mens levend te midden van de natuur. Hij reist al schilderend de wereld over maar Riel blijft zijn honk.

Als in 2000 zijn”keet” ontruimd wordt  komen 2500 schilderijen uit tallose hoeken en gaten te voorschijn zelfs van onder de vloer. Een deel ervan is door de muizen aangevreten.

Met Eindhoven had Teun een haat-liefde verhouding , immers  Riel met zijn

  ” woonkeet” werd ooit door Eindhoven geannexeerd en dit misnoegen liet hij blijken ook.

Exposeren deed hij veelal in kasteel Geldrop, en aan deze gemeente liet hij bij leven vele schilderijen na.

Ik herinner me nog dat de nabij gelegen galeriehouder JA,  op Riel waar ik het pottenbakkers draaiwerk onder mijn knie probeerde te krijgen een expositie met  hem wilde organiseren.

Joop en Alexandra konden het schudden als ex-westerlingen. Exposeren deed hij voor het gewone volk, met kakvolk  had hij niets.

Teun overlijdt op 8 februari 2003 op 93 jarige leeftijd. Zijn “keet” is afgebroken een klein pad vele malen door hem belopen is naar hem vernoemd.

Een terechte ode aan groot schilder in al zijn bescheidenheid.

Advertenties