Het is stil geweest op mijn log, immers ik was bezig met de voorbereiding van de fietstocht van Santiago de Compostela naar Geldrop.

Inmiddels zit de tocht van ruim 2600 km fietsend, lopend, ploegend door modder, kamperend en slapen in diverse herbergen samen met mijn broer Michel erop.

Het ging niet vanzelf deze 6 weken. Onderweg hebben we veel mensen ontmoet.

 Optimisten en zij die er doorheen zaten, ons beide verging het niet anders.

Warmte, regen, koude, vermoeidheid, slapen op 2 vierkante meter, dreigend onweer, verfietsingen en onze  verschillen in karakter gaven in deze 6 weken regelmatig aanleiding tot zelf veroorzaakt onweer.

Michel heeft zijn foto verslag inmiddels op www.michelpinxt.nl  staan,  mijn digitaal verslag komt later, even onthaasten na gehaast.

Ik realiseer me dat onze voorbereidingen onvoldoende geweest  zijn.

 Hiermee bedoel ik niet het fietsen, maar meer wat komen twee broers kamperend in zon, regen, wind,  wegen, winkels en slaapplaatsen  tegen?

Ik ging voor het avontuur, Michel in mijn beleving voor de zekerheid van elke dag, die zekerheid hebben we 6 weken niet gevonden en gekregen.

Achteraf  is een conclusie snel getrokken, maar als je beide de eindstreep bereikt en zij die je lief zijn in de armen sluit weet je waar voor je het  gedaan hebt.

 Michel en ik hebben  blindelings te veel vertrouwd op elkaars vermeende kwaliteiten, dom, want die kwaliteiten hebben we al fietsend opnieuw moeten ontdekken.

Daarnaast hebben we ons verkeken op wijze van leven, visie en  karakter na 40 jaar. Echt elkaar nog kennen na jeugdjaren  is van ons beide een misvatting geweest.

Spijt heb ik niet van onze tocht. Het was een hernieuwde kennismaking als broers en voor beide met een eigen beleving.

Beide beseffen we dat we voortaan een fietstocht tot een dag moeten beperken, daar hoeven we geen 2600 km over te doen.

Pelgrim word je niet zo maar, dat heb ik geleerd.

Advertenties